Ik ga jullie vertellen over twee ontmoetingen die ik had, waardoor ik me veel rijker ben gaan voelen. Het begon bij het Nationale Verkeersexamen, een programma van SBS, zo’n vijf jaar geleden. Daar was ook Rayen Panday deelnemer, een Zaankanter met Hindoestaans/Surinaamse roots en stand-up comedian. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar het klikte vanaf de eerste minuut. Alles relativeren, heerlijk. Daarna verloren we elkaar uit het oog, zoals dat soort dingen gaan. Vorig jaar deed ik mee aan Het Perfecte Plaatje, absoluut geen succes (ik ben veel te ongeduldig) en daar ontmoette ik Nabil, die eigenlijk ook nog Aoulad Ayad heet. Ook stand-up comedian en eerlijk gezegd, ook van hem had ik nooit gehoord. Er is blijkbaar iets mis met m’n informatie voorziening. In ieder geval, na een dagje optrekken zei Nabil iets wat geen enkele man ooit eerder tegen me had gezegd: ’jij bent ook veel te gevoelig voor dat soort dingen.’ Ik wist niet wat ik hoorde. Hoe kon ik jarenlang relaties hebben gehad met mannen die daar nooit achter kwamen terwijl hij het in een halve dag doorhad? We gingen gezellig samen eten en toen vroeg Nabil of ik zin had om mee te gaan naar de try-out van een collega. Jazeker, Rayen Panday. Toeval bestaat niet, toch? Ik verwachtte een lege zaal bij de try-out, maar het was stampvol, tot de laatste plek bezet, een geweldige voorstelling. Nabil vroeg of ik ook zijn eigen voorstelling met het Metropole Orkest wilde zien, de laatste, in Zwolle. Ik wist niet wat ik zag, een orkest van zo’n 50 personen, met alles erop en eraan, houtblazers, slagwerk, harp, niet te geloven en Nabil die in feite het verhaal van zijn leven vertelde. Eveneens een prachtige voorstelling. Omdat ik Rayans try-out had gezien, was ik erg benieuwd naar de première in het Oude Luxor twee maanden later, afgelopen zaterdag. Nou, ik kan niet anders zeggen, geweldig: 1000 man, wit, bruin, geel die tegelijkertijd keihard lachten of doodstil waren. Na afloop mocht ik achter de coulissen komen en maakte ik kennis met Rayens ouders, die een belangrijke rol in zijn voorstelling spelen. Ik feliciteerde hen met het succes van hun zoon. Zei z’n vader: ’Maar ik hoop niet dat hij verbeelding krijgt, want dat willen we niet.’ Ach, daardoor voel ik me misschien zo bij hen thuis. Mijn vader zei altijd:’ Als je maar niet naast je schoenen gaat lopen!’ dat was het ergste wat hem kon over komen, leek het. Hoop dat het een beetje gelukt is, pap.