Wat is nou eigenlijk de reden dat ik deze column schrijf? Ik heb een bloedhekel aan mensen die alles en iedereen in hokjes stoppen. Dat komt natuurlijk omdat de familie van mijn vader ooit in het hokje: ‘Jood ‘werd gestopt en er nu daarom niet meer is. Dus: mannen zijn sterk, verdienen geld en tonen geen emoties- dat werkt bij mij niet. Ik ken mannen die fantastische huismannen zijn. Ik ken er ook die hun emoties tonen. Ik ken zachte, lieve, attente mannen. Maar ook narcistische krengen die alleen aan zichzelf denken. Idem dito met een sterretje voor vrouwen. Sommigen zijn uitstekende managers, anderen floreren beter door thuis te zijn bij de kinderen. Laat iedereen gewoon doen wat het beste bij hem/haar/het past. Het is niet te geloven dat de twee columns die het meeste stof deden opwaaien juist over die rolverdeling gingen. Eerst met de satisfyer. Ik constateerde dat vrouwen voor hun inkomen geen man meer nodig hadden. Dat het enige waarom ze een man zochten de seks was. En zie, nu was daar ineens een apparaatje dat het gewoon beter doet dan mannen. En ik hoorde om me heen dat vrouwen daarom dus ook geen man meer zochten. Vervolgens sprong Andrew Tate in het gat van de stuurloze man. Sterk zijn, geld verdienen en mooie wijven versieren, dat was de oplossing. Eigenlijk terug naar de middeleeuwen. Beide onderwerpen veroorzaakten nogal wat reuring. In feite liggen ze in elkaars verlengde. Omdat vrouwen inmiddels geëmancipeerd zijn, weten de mannen niet meer wat hun echte rol precies is. Mogen ze nu wel of juist niet huilen? Ach, de oplossing is eigenlijk zo eenvoudig. Als je kind graag timmert laat je hem/haar/het toch ook geen professor worden? Dan weet je dat je een ongelukkig mens maakt. Kijk naar de mens als geheel, constateer waar iemand gelukkig van wordt en ga daar mee aan de slag. Hoe ingewikkeld kan het zijn? Ouders die hoe dan ook professoren als kinderen willen- een typisch Goois probleem. Ga uit van de persoon en er zullen heel wat minder psychotherapeuten nodig zijn. Misschien was je droom om een dokter als kind te hebben en nu blijkt hij/zij/het heel goed te kunnen breien. Zou zo maar een kunstenaar in breiwerk kunnen worden. So what, ook een mooi beroep toch? Wij hebben de luxe om te kiezen wat we willen, laten we dat dan ook doen en ons niet laten ringeloren door oude, traditionele ideeën waarvan ik het idee had dat die allang versleten waren.