name head

22 januari 2020 | Door Catherine Keyl | back

Zorg

‘Dit keer is mijn moeder zo hard gevallen, dat de roestvrijstalen hondenvoerbak waar ze op terechtkwam, is geplet,’ vertelt mijn vriend treurig.
Het is het zoveelste verslag dat ik van hem krijg na een val van zijn moeder. Ze woont al zo’n twintig jaar in een 55+ woning, is bijna negentig en valt de laatste tijd zo’n twee, drie keer in de week.
‘Vorige week viel ze in de wc. Omdat ze een nieuw drama wilde voorkomen greep ze zich vast aan de deur. Die raakte uit de sponning en viel over haar heen. Ze heeft toen dus een paar uur onder een deur gelegen.’
De week ervoor raakte ze opgesloten in het toilet en heeft ze een uur in haar eigen diarree op de grond gelegen.

Mijn vriend heeft een broer en twee zussen. Ze gaan regelmatig bij hun moeder kijken, maar ja, ze hebben natuurlijk ook een eigen leven, met werk, kinderen en vrienden.
‘Zo kan dit toch niet verder?’ vraag ik hem.
‘Ja, dat weten wij ook wel,’ zegt hij. ’Ik moet nu zien zorgindicatie 6 voor haar te krijgen.’
‘Wat is dat?’
‘Geen idee, maar dan kan ze naar een huis waar er beter voor haar gezorgd kan worden.’
‘Maar kun je niet iemand uitleggen hoe dringend de situatie is?’
‘Ik heb er een dagtaak aan! Dan moet ik mailen met het WMO, dan met WLZ, dan bellen naar CIZ en dan naar het CAK, ik word er totaal mesjokke van. Je krijgt nooit iemand persoonlijk te spreken. De een weet niet wat de ander doet, ik kom gewoon geen stap verder. Mijn moeder heeft  AOW en een klein pensioentje, dus ze kan niet een duur huis betalen. Ze is afhankelijk van de hulp die de overheid biedt.’

Alweer een ambtelijke molen waar je in terecht kunt komen. Mijn vriend z’n moeder kan niet op een matrasje bij het Ministerie van Gezondheid gaan liggen, zoals dat meisje dat al acht jaar op geestelijke hulp wacht. Daarmee kreeg ze wel, de eerste de beste dag dat ze in de hal van het Ministerie zat, de minister en de premier op bezoek. Eigenlijk hou ik niet van dat soort acties, want je zou zeggen: je hebt toch een parlement dat het voor je op kan nemen. Helaas hebben wij een parlement van relnichten, die van incident naar incident rennen en vergeten het op te nemen voor de allerzwaksten.

Dus: leg je moeder van 90 op een matras naast dat meisje! En als ze in haar diarree ligt, laten de premier en de minister dan langskomen om het op te ruimen. Ruiken ze ook eens de werkelijkheid.

Reageren?

 

 

cc

column