name head

17 juli 2019 | Door Catherine Keyl | back

Zoektocht

Hoeveel interviews zou ik op straat gemaakt hebben? Ontelbare, ongetwijfeld.
We zijn op het Malieveld in Den Haag en draaien voor een documentaire die we in eigen beheer maken over het VST, het Veteranen Search Team.
Het is warm weer, de sfeer is vrolijk. Mensen die in het leger gewerkt hebben sluiten zich vrijwillig aan bij dat Team, om samen met de politie te helpen bij het zoeken naar vermiste personen. Je gelooft het niet, maar per dag worden er gemiddeld in Nederland 100 mensen als vermist opgegeven. Dus genoeg werk aan de winkel. Er zijn inmiddels al bijna 1200 vrijwilligers, en ze stromen nog steeds toe.

Misschien ben ik met te veel ontzag voor uniformen opgegroeid. Twee vrouwen in donkerblauw uniform (sorry, geen idee van rang of soort) lijken me echt stoere wijven. Zij werken ook voor het Team. En dan gebeurt er iets dat ik totaal niet verwacht. Ik vraag hen wat dat werk voor hen betekent. Plotseling schieten hun ogen vol tranen. Huh, militaire vrouwen met emoties?
‘Je hebt geen idee wat het is als je uit zo’n oorlogsgebied terug thuiskomt,’ zegt de één.  ‘Je hebt mensen kermend zien doodgaan, kinderen in stukken gescheurd zien worden en dan kom je hier weer en gaat het over cao’s en de prijs van het gas. Je denkt: waar zijn jullie mee bezig? Daardoor kom je buiten de maatschappij te staan, want het is heel moeilijk die gevoelens duidelijk te maken. Als je dan met het VST aan het werk gaat, hoef je dat allemaal niet uit te leggen, want iedereen  heeft dezelfde ervaring. Dat maakt dat je je begrepen voelt, het is zo geweldig, zo’n warme deken. Daarom zouden we eigenlijk willen uitschreeuwen hoe belangrijk dat VST voor ons is.’
Ik spreek mensen met ptss (post traumatic stress syndrom) en mensen met moral injury. Ze zeggen allemaal hetzelfde: heerlijk om onder gelijkgestemden te zijn. Om samen weer belangrijk werk voor de maatschappij te doen, nuttig te zijn.

Hoe meer  ik over dit onderwerp interview hoe vaster mijn overtuiging wordt dat al die uitzendingen die we doen naar oorlogsgebieden waanzin zijn. We mogen dan  een vredesmacht heten, maar wel bestaand uit allemaal met mensen die nooit in een echte oorlog zijn geweest en meestal totaal niets hebben met de oorzaak van die oorlog. Nu is er weer sprake van dat er eenheden naar Syrië moeten. Je zou denken, leren ze dan nooit iets?
Honderden veteranen zitten na tientallen jaren nog steeds met de naweeën van hun uitzending. En niet alleen zij, maar ook hun partners en kinderen. Laten we nu eindelijk eens leren ons gewoon alleen met onze eigen zaken te bemoeien.

Reageren?

 

 

 

cc

column