name head

27 februari 2019 | Door Catherine Keyl | back

Zeven zusters

Eigenlijk was ik als kind al verslaafd.
Toen ik naar de middelbare school ging was het over. En later, toen ik werkte, helemaal.
Maar nu is het terug en ik ben zo blij!
Over welke verslaving ik het heb? Leesverslaving, boekenleesverslaving met name. Als kind las ik twee boeken per week. Toen kwam de middelbare school met  leeslijsten en studieboeken en nam het enthousiasme af. Als ik mijn talkshows voorbereidde moest ik vaak boeken van gasten lezen omdat ik anders dacht dat ik niet de goede vragen kon stellen. Een boek onder druk in één dag  lezen is geen plezier.
Een paar weken geleden las ik in een top tien lijstje van boeken ‘De zeven zusters’ door Lucinda Riley. Ik had er nog nooit van gehoord. Waarom weet ik niet, maar ik werd door de titel geïntrigeerd. Ik bestelde het eerste boek en u gelooft het niet: ik heb nu, na drie weken, al vier boeken van ruim 600 pagina’s gelezen. Het gevoel uit m’n kindertijd, dat een boek je vastgrijpt, dat je zelf meedoet in het boek, dat je het uit moét lezen… het is allemaal terug.
Het onderwerp is het volgende: Pa Salt is een superrijke man met een huis aan het meer van Geneve. Hij reist over de hele wereld. Van overal neemt hij ‘dochters’ mee die hij adopteert. Als hij overlijdt, laat hij voor alle meisjes individueel een enveloppe achter met aanwijzingen naar waar ze vandaan komen.
En dan begint de zoektocht, elke dochter een boek. Omdat er natuurlijk een hele geschiedenis aan vastzit, kom je ook in de historie terecht. Ik heb dagen in het Parijs van rond 1880 geleefd, in Rio de Janeiro toen het Christusbeeld gemaakt werd, ik was tijdens de Tweede Wereldoorlog in Noorwegen, ik was lid van een orkest. En ik zag hoe vrouwen in de geschiedenis bezig waren voor hun vrijheid te vechten.
De zusters kunnen het allemaal goed met elkaar vinden en naarmate je meer boeken leest, heb je het idee dat je ze echt kent.
Van de week liep ik op straat en dacht ik Ally te zien, de zeilster die net haar grote liefde verloren heeft. Het moet niet gekker worden. Nog even en ik denk dat ik ook bij de zussen hoor. Dit gaat allemaal toch wel aardig ver.
Mijn vriendinnen zeiden vaak tegen me: ’Waarom lees je toch helemaal geen boeken?’ Ik had er gewoon het geduld niet voor. Al dat zitten. En nu heb ik uren aan m’n stoel vastgenageld gezeten. Met plezier.
Lucinda Riley had overigens hetzelfde. Ze moest er niet aan denken de hele dag op een stoel te zitten typen, dus sprak ze de boeken in op een dictafoon. Met vier kinderen en een man misschien ook wel de enige reëele mogelijkheid.

Reageren?

 

 

 

cc

column