name head

6 juni 2018 | Door Catherine Keyl | back

Wit

Soms neem je in een paar seconden een beslissing die onbenullig lijkt, maar die enorme gevolgen kan hebben.
Toen ik rond de dertig was, ontdekte mijn toenmalige kapper nogal wat grijze haren. Familieprobleempje.
‘Zal ik ze voor je verven?’ vroeg hij en ik antwoordde nonchalant: prima.
Wat ik toen niet wist, is dat mijn haar vrij snel groeit en ik dus elke drie weken een verfbeurt nodig heb. Ik heb uitgerekend dat deze iets te snel en ondoordachte beslissing mij tot nu toe om en nabij de 50.000 euro heeft gekost. Toegegeven, dat zou minder zijn geweest als ik het steeds zelf had geverfd. Maar een wanhopige poging daartoe eindigde in een badkamer vol vieze verfvlekken, een handdoek die regelrecht de vuilnisbak in kon en een hoofd dat eruit zag of ik het te lang in een inktpot had gestopt. Geen succes dus.
Ik had al een paar keer overlegd met mijn kapper en inmiddels vriend Hugo, of ik het niet eens uit zou laten groeien. Gewoon grijs haar, waarom niet? Je kunt natuurlijk wel bezig blijven met het weghalen van je wallen, het wegzuigen van je buikvet, het straktrekken van je gezicht maar ja... er komt een moment dat je er niet meer omheen kunt: je bent gewoon oud. Dus we discussieerden er vaak over en we besloten het niet uit te laten groeien.

Ik weet niet wat er met ons gebeurde, maar ineens zei Hugo dat hij mooi wit eigenlijk niet lelijk vond en ik was het ook plotseling met hem eens. Dus nu groeit mijn haar uit. Ik kijk niet in de spiegel om niet overvallen te worden door walging. Ik zit ook in het buitenland nu, moet er niet aan denken dat ik een vriendin tegenkom die zegt: ’hey, heb je geen tijd gehad om naar de kapper te gaan?’
Om de overgang van donkerblond naar wit soepeler te maken heeft Hugo mij al behoorlijk lichtblond geverfd de laatste keer. De reactie thuis was: ’Wow, staat veel jonger!’
Dat geeft de burger natuurlijk moed. Wij weten allen hoe ingrijpend het veranderen van een haarkleur kan zijn. Een vriendin van mij die van lichtblond ineens donkerblond werd herkende ik bijvoorbeeld even niet eens.

Volgende week gaat het dus gebeuren: ik zal dan geheel wit zijn.
Twee vriendinnen van mij gingen me al voor. Eén was zelfs zwart en werd wit, die durfde pas echt. Ik hoop zo dat het een stress-verminderende beslissing zal zijn. Want eigenlijk was ik de dag van het verven blij, maar de volgende dag zag je al uitgroei en daar word je op den duur hartstikke gek van.

Benieuwd naar de reacties. Troost is: als het niet bevalt, gaan we terug naar de ‘oude’ kleur.

Reageren?

 

 

 

cc

column