name head

5 juni 2019 | Door Catherine Keyl | back

Werkneemsters

Een goede vriend van mij is ondernemer en heeft zo’n twintig vrouwen in dienst. Hij is altijd enthousiast, altijd positief. Van de week sprak ik hem en hij zag het totaal niet meer zitten. Wat is er aan de hand?
‘Je gelooft gewoon niet wat voor waardeloze mentaliteit werknemers tegenwoordig hebben,’ zegt hij, ‘en dat wordt ook nog gesteund door de overheid.’
Ik vraag hem of hij geen ouwe zeur wordt, maar dan komt hij met wat voorbeelden.
‘Een vrouw werkt bij mij en daartoe moet ze vaak op een rollend krukje zitten. Ze komt ongelukkig terecht en heeft iets aan haar enkel. Nou, vervelend natuurlijk. Maar dan gaat ze naar de keuringsarts en wordt een burn-out geconstateerd. Dat betekent dat ze dus maanden uit de running is. Met maar twintig werkneemsters is dat een enorme druk verhoging voor de anderen. Als ik de keuringsarts bel om te informeren hoe dat nou kan, een burn-out, want ze werkte nog maar twee weken voor me,  zegt hij pissig dat ik me niet met de privacy van m’n werkneemsters moet bemoeien. Ik mag hem niet eens  bellen. Maar ik mag wel  als werkgever betalen voor zieke werkneemsters, dat dan weer wel.
Ander voorbeeld. Een vrouw die drie weken in dienst is gaat  thuis ’s nachts naar de wc. Er loopt een vriend van haar man door het huis(?), die haar aanstoot, waardoor ze van de trap valt. Breuken, kneuzingen, weken niet meer gezien.
En dan het allerbeste voorbeeld: een andere vrouw meldt zich ziek. Ze heeft een allergie voor papagaaien. Je zou denken, zolang je niet in de bush woont is dat geen probleem. Maar deze vrouw heeft een papegaai op haar flat. Dus ik zeg voorzichtig tegen die arts: zou het niet een optie zijn om die papegaai weg te doen, dan is immers het probleem opgelost? Hoe ik het in m’n hoofd haalde om in de privésfeer van de vrouw te treden. Ik zeg, ja, maar ik mag wel dokken voor die vrouw, dus heb ik toch ook wat te zeggen! Die arts: ’Als u zo te keer blijft gaan geef ik u aan voor bedreiging.’ Mijn vriend: ’Ik vraag alleen maar wat, ik hoef me toch niet te laten slachtofferen?’

Ik snap zijn wanhoop nu een beetje beter.
Als werkgever in Nederland deug je blijkbaar nooit.
‘Van de week meldde zich iemand na twee dagen ziek. Werd in het weekend  gespot door de bewakingscamera’s van een discotheek. Die kon er dan wel meteen uit gegooid worden. Weet je wat het is, ze komen allemaal binnen met: ze willen zo graag werken. Maar uiteindelijk blijven ze maar een paar weken. Het lijkt wel een verdienmodel.’

Reageren?

 

 

 

cc

column