name head

16 mei 2018 | Door Catherine Keyl | back

Vogelaars

Beeld van een vogelaar: een in het groen geklede man met een vette kijker op z’n buik en een broodtrommeltje op zak. Hij kijkt uren door het struikgewas in het bos naar vogels. Fout.
Steeds meer vrouwen zijn vogelaars en het is een ontwikkeling die mij totaal was ontgaan. Sinds kort snap ik de gekte wel en ik zal uitleggen waarom. Het lijkt een beetje een omweg, maar het verband wordt vanzelf duidelijk.

Een paar weken geleden deed ik een sapkuur van een week in Portugal. Je drinkt inderdaad alleen maar sappen. ’s Morgens vruchtensap, ’s middags groentesap en ’s avonds weer vruchtensap. Je darmen komen tot rust. Ik heb totaal geen honger gehad, als bijwerking ben ik fijn afgevallen en wat belangrijker is: ik ben van eten afgekickt. Mijn hele leven draaide daarvoor om eten. Ik had nog niet een maaltijd op of ik dacht alweer aan de volgende, of aan een snack, of aan hoe ik de volgende maaltijd zou klaar maken. Deel van het geheim daar was ook, dat je tijdens die week veel lichaamsbeweging had. ’s Morgens vroeg meteen een wandeling van een uur, aan het eind van de ochtend bodyshaping en ’s middags aquajogging.
Ik nam me voor om zodra ik in Nederland terug was elke dag die ochtendwandeling erin te houden.  En geloof het of niet, het is me gelukt.

Dus ook van de week weer, er was zesentwintig graden voorspeld, zette ik de wekker op half acht. Dat was nou jammer, want toen ik buiten kwam lag mijn geliefde stadje in een enorme wolk, was het zeker geen zesentwintig graden en kon ik net de overkant van de straat zien. Maar ja, ik had al m’n sportkleren al aan, dus huppekee.
Ik kwam in een wondere, stille wereld terecht. Door de wolk werd elk geluid gedempt en het leek wel alsof er nergens auto’s te bekennen waren. De meidoorn rook zwoel, het fluitenkruid kreeg een dauwlaagje. De vogels floten niet uitbundig, want de zon scheen immers nog niet.
En toen gebeurde het: in die betrekkelijke stilte hoorde ik ineens een specht. Heus wel vaker gehoord, maar nooit gezien. En echt, daar zat ie, gewoon op een boomstam die ik passeerde. Woody Woodpecker live. Ik vond het een sensatie. Jammer dat er niemand was met wie ik de ervaring kon delen, maar ik voelde me zo rijk! Terwijl ik doorhuppelde zag ik ineens een ander vogeltje voor de eerste keer. Wit borstje, zwarte kop. Thuis opgezocht: de bonte vliegenvanger. Ook nooit eerder gezien.

Het geluksgevoel dat je dan hebt is echt onbeschrijflijk. Ja lach maar om me, maar hoe mooi is het dat een mens intens blij kan worden van een eenvoudig vogeltje?

Reageren?

 

 

 

cc

column