name head

25 oktober 2017 | Door Catherine Keyl | back

Verschil

Als je nou ergens het verschil tussen de mannen- en de vrouwenwereld zag, was dat wel bij Pauw, afgelopen maandag. Drie vrouwen vertelden dat hun leven in feite anders was gelopen door niet in te gaan op avances van een leraar. Pauw meldde hoe hij door homoseksuelen was benaderd, en ‘daarvan geleerd’ had. En toen riep Hans Kraay in de laatste minuut dat we niet moesten vergeten dat Koeman ontslagen was als trainer in Engeland en dat hij dus nu mooi bondscoach kon worden.
Voor mij was het duidelijk: Kraay had niets met het verhaal van de vrouwen. Ook niet met dat van Pauw, overigens. Of ben je zo door sport bezeten dat je echt nergens anders aan kunt denken?

Interessant was natuurlijk de vraag die ter tafel kwam: hoe kon iemand zo lang vrouwen lastig vallen zonder dat het een schandaal werd? We zagen dat eerder bij Jimmy Savile in Engeland, waar maar liefst 214  aanklachten tegen seksueel misbruik binnen kwamen. Na zijn dood. Overigens betrof het hier zulke walgelijke zaken (misbruik van een kind van acht, lijken ontdoen van glazen ogen om er sieraden van te maken) dat ik me kan voorstellen dat men zoiets gewoon niet kon geloven, tijdens zijn leven.

Is het zo dat we nu eindelijk pas geëmancipeerd zijn en er daarom mee naar buiten durven komen?  Toch zijn er situaties waarin dat helemaal geen zin heeft.
Als verslaggeefster was ik voor een glossy maandblad in Parijs om drie sterren kok Alain Senderens te interviewen. "Als je een afspraak kunt krijgen bij hem thuis, zou dat te gek zijn, hij heeft een van de mooiste appartementen van de stad." Het lukte, en inderdaad, een ongelooflijk mooi ingericht appartement, met grote ramen die direct uitkeken op de Eiffeltoren. Bij vraag vier begon hij me heftig in m’n nek te kussen (jaaa, ik was jonger) en drukte hij me omver op zijn mooie bank. Ik worstelde me weer rechtop en zei: "Eerst even de vragen afmaken, goed?" en na de laatste vraag sprintte ik het pand uit.
Ik vertel dit voor de eerste keer, want wat heeft het voor zin? Had ik het de Nederlandse hoofdredacteur van de glossy moeten melden? De eigenaar van het restaurant? Zijn collega’s? En wat hadden die kunnen doen? Precies, niks. Dus hou je je mond, en blijven dit soort dingen gebeuren.

Misschien dat op een school een vertrouwenspersoon iets zou kunnen uit maken. Maar ook daar liggen de machtsverhoudingen gevoelig.
Overigens, een vriend van mij die erg van aanraken en knuffelen houdt, doet dat niet meer. "Ik ga het risico niet lopen," zegt hij.
Ongelooflijk jammer dat in onze toch al zo virtuele maatschappij menselijke warmte verdacht begint te worden.

Reageren?

 

 

 

cc

column