name head

27 maart 2019 | Door Catherine Keyl | back

Uitersten

Ongelooflijk hoeveel emotionele dingen er in één week kunnen gebeuren en hoe vrouwen daar tegengestelde rollen bij kunnen vervullen.
Laten we beginnen met het positieve nieuws. Het optreden van de derde vrouwelijke premier van Nieuw Zeeland, Jacinda Ardern, was opvallend. Na de aanslag in Christchurch wist ze precies de goede toon te vinden om haar medeleven te betuigen. Ze slijmde niet, gaf duidelijk aan dat we allemaal leden van dezelfde samenleving zijn en dat we elkaar hebben te verdragen. Ze trad ook daarna zeer kordaat op: ze verbood half-automatische wapens, stelde een koninklijke commissie in voor onderzoek naar de rol van de geheime diensten en liet de positie van de sociale media nagaan.
Een bijzondere mevrouw, die Ardern. Ze was bijvoorbeeld ook de eerste  die haar baby meenam naar de Verenigde Naties toen ze daar moest spreken.
‘5% van de wereldleiders is maar vrouw,’(!) zei de woordvoerder van de Secretaris Generaal, ’dus moet ze zich zo welkom mogelijk voelen.’
Jacinda is de dochter van een eenvoudige politieagent en het levende bewijs dat je nog steeds in een land als Nieuw Zeeland kunt bereiken wat je wilt als je maar doorzet. De Maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland en daarom werd haar dochtertje Neve Te Aroha genoemd. Neve betekent ‘helder stralend’ en’ Te Aroha ‘ onze liefde. Omdat de Maori’s met zoveel liefde op de baby van de premier wachtten. Zo kan het dus ook.
Misschien is dat wel het geheim: je concludeert dat andere groepen in de samenleving anders zijn dan jij, maar je sluit ze niet uit, je probeert ze te verbinden. Dat lukt Jacinda dus heel goed.

En dan naar het negatieve nieuws.
Ik herinner mij 6 mei 2002 nog als de dag van gister. Dat is dus nu 17 jaar geleden, de dag dat Pim Fortuin werd doodgeschoten. Ik weet nog precies waar ik was. Ik was het niet met zijn visie eens, maar ik zag hem als een soort paradijsvogel in de Nederlandse samenleving. Dat iemand in ons land om zijn mening doodgeschoten zou worden, leek me een onmogelijkheid.
Een meisje van nu 21 was dus 4 toen het gebeurde. Zij kent niet de dreigende sfeer die er ontstond toen Pim echt succes begon te krijgen.
Dat meisje van 21, dat met een doek voor haar mond riep: ’Als je Thierry dood wil schieten zeg  dan paf’ heeft mij een heel slecht weekend bezorgd. Mijn maag draaide om.
Ze is dan nu gearresteerd, dat geeft een beetje opluchting. Maar het denken achter de demonstratie is daarmee niet weg. Beangstigend. Henri Beunders probeerde eergisteren een antwoord de formuleren, maar ik ben er niet gerust op. De liefde en verdraagzaamheid moeten terug in dit land, laten we naar Ardern kijken, zo kan het ook.

Reageren?

 

 

 

cc

column