name head

21 juni 2017 | Door Catherine Keyl | back

Te laat

En nu zal hij dus begraven worden vanuit Straatsburg. Een Europese begrafenis voor een groot staatsman, Helmut Kohl. Een paar jaar geleden zat ik naast hem tijdens een diner dat georganiseerd werd door Geert Schaaij voor een beleggingsclub.
“U heeft geen idee hoe het voelt om nutteloos te zijn,’ zei hij tegen me, ’en uitgerangeerd. Dat ze me m’n erelidmaatschap van de partij hebben afgenomen, dat kan ik niet verdragen (hij werd verdacht van frauduleuze handelingen). Een leven lang in de schijnwerpers, en nu: ik stel niets meer voor.’
Natuurlijk moest ik aan dit gesprek denken afgelopen dagen, toen journalisten zich uitputten om te vertellen Hoe Bijzonder Kohl wel niet was voor onze geschiedenis.

Ik moest ook denken aan een andere man die de laatste dagen van zijn leven er zo voor stond: Andre Hazes. Ik kende hem vrij goed. Hij was vaak te gast in ons programma, als  grote ster in Nederland. Hij vroeg me twee keer een gouden plaat aan hem uit te reiken en we hadden dan bijzondere gesprekken. De laatste jaren was ik het contact een beetje verloren, maar een paar weken voor zijn dood kwam ik hem nog tegen op Schiphol. Een man in een zwarte lange jas, een zwarte gleufhoed en een grote zwarte zonnebril. Toen ik vroeg hoe het met hem ging, zei hij: ’Klote. Geen mens wil me meer kennen. Nergens word ik meer gevraagd. Dat hadden we toch niet gedacht, he Keyltje?’
Toen hij kort daarna overleed kon de tegenstelling tussen hoe hij zich die laatste weken voelde en de sfeer op zijn begrafenisplechtigheid in de Arena, niet groter zijn. Al die mensen die zijn vriend waren geweest, maar ze hadden hem de laatste jaren niet meer gesproken.

Vorige week overleed Sandra Reemer. Eigenlijk had ik daar toen al over willen schrijven, maar het lukte me niet, ik was te veel geschrokken. Een paar maanden terug zat ik nog gezellig met haar te lunchen in ’s-Hertogenbosch, haar geliefde stad. Ze was een voorbeeld qua optimisme voor mij. ’Ik ga het allemaal anders doen,’ zei ze, ’ik ga helemaal niet meer aan geld denken. Ik ga me totaal op het spirituele van het leven richten.’
Toen ik haar vroeg of ze nog wel eens optredens had, zei ze: ’Amper. Maar dat vind ik niet erg, ze vinden me gewoon te oud.’
Een prachtige, dappere, klasse-vrouw die Sandra. Maar ze had ook niet het idee dat de wereld niet zonder haar kon als artiest.

Was maar 10% van al die mooie woorden tijdens deze drie begrafenissen nog aan deze mensen verteld toen ze nog leefden, dan weet ik zeker dat het einde van alle drie die levens veel prettiger was geweest.

Reageren?

 

 

 

cc

column