name head

15 januari 2020 | Door Catherine Keyl | back

Taekondoka

Eind vorig jaar kwam de enige Olympisch kampioen van Iran, Kimia Alizade, naar Nederland. En ze besloot te blijven.
Ik citeer haar Instagram: ’Ik ben gevlucht uit een land dat wordt gedomineerd door hypocrisie. Ik ben een van de miljoenen onderdrukte vrouwen in Iran. Ik droeg de kleding die ze wilden en zei wat ze me opdroegen te zeggen. Een vrouw telt niet mee, wordt vernederd en is slechts gereedschap.’

Lieve 21 jarige Kimia, wat moedig van je!
Een paar jaar geleden was ik in Iran, om precies te zijn twee weken, en ik werd al agressief van hoe je als vrouw werd behandeld. Zij woonde er  21 jaar, in een tijd van Twitter, Instagram en WhatsApp, dus ze weet hoe het buiten Iran is.

De ayatollahs (sjiitische geestelijken) denken nog steeds de dienst uit te kunnen maken, en dat lukt ook, omdat ze vorige week 1500 mensen hebben doodgeschoten tijdens demonstraties. 1500 mensen! En je hoort er niks over. Hoe werkt dat toch in het nieuws?

Op de één of andere manier heerst er ook een soort schizofrenie. Bij goed opgeleide Nederlandse vrouwen is het heel erg ‘in’ om naar Iran te gaan. Ze vinden het allemaal een schitterend en boeiend land. Als ik dan zeg: ‘Maar het is een van de ergste vrouwonderdrukkende regiems ter wereld,’ halen ze hun schouders op. ’Ja, dat kan,‘ zeggen ze dan.

Het is gewoon een kwestie van anders kijken. Je kunt je opstellen als toerist en alle moskeeën bezoeken. Of je kunt in gesprek gaan met de bevolking. Ik kon toen al horen dat het mis zou gaan. Ik heb niemand gesproken die blij was met de ayatollahs. Zelfs een meneer die in het verleden tegen de Sjah was, vertelde me dat hij nu op z’n blote knieën de Sjah terugwilde. Ik had veel contact met studenten, die me vertelden dat je niet naar muziek mag luisteren, uiteraard geen drank mag drinken, dat je als vrouw geen zangeres mag worden. Ik hoorde het verhaal van een meisje dat op Instagram verslag deed van de nieuwe mode en een maand de gevangenis in ging.

Ik stond in een winkel op m’n beurt te wachten. Mannen duwden me steeds naar achter.
Ik moest die verschrikkelijke hoofddoek, dichte schoenen en lange mouwen dragen bij 35 graden. Toen ergens mijn hoofddoek even afwaaide was daar meteen een politieauto met megafoon die over een groot plein tegen me riep: ’Lady, cover yourself!’
Ik werd daar woedend van.

Welkom Kimia, ik hoop zo dat er een tijd komt dat je terug kunt naar je land en je daar als vrouw weer normaal kunt leven. Een beetje solidariteit van westerse vrouwen zou geen kwaad kunnen. Dus nee, Iran is geen schitterend en boeiend land. Het is voor vrouwen een doorlopende gevangenis zonder kansen.

Reageren?

 

 

cc

column