name head

13 december 2017 | Door Catherine Keyl | back

Sterren

Ongelooflijk dat Nederland nu drie restaurants heeft met drie sterren. Ik ben nog uit de tijd dat de Guide Michelin Benelux eigenlijk alleen voor België en Luxemburg gold. Nederland stond er wel in, maar er waren misschien drie restaurants met één ster.
Wij aten thuis nooit in een restaurant. Eén keer per jaar naar de Chinees misschien. Mijn vader was zakenman, wat een groot woord was voor ‘nooit geld hebben’, dat werd afgewisseld met heel af en toe een mazzeltje. Bij zo’n gelegenheid had mijn vader bedacht dat we gingen eten bij restaurant Royale, op het Lange Voorhout in Den Haag. Een poepsjiek restaurant, in een poepsjieke buurt.
Wij woonden op een flat in de Vreeswijkstraat. Alleen al de statige ramen van dat restaurant! We gingen naar binnen en zakten tot onze enkels in het tapijt . Thuis hadden we gewoon zeil. We werden verwelkomd door een maître in jacquet. Wij droegen alleen C & A. Er stonden prachtige bloemstukken. Hadden wij nooit, geen geld voor. Ik herinner me zilveren bokalen waarin champagne stond te wachten. Qua drank nam m’n moeder  uitsluitend een advocaatje op verjaardagen.
We aten thuis maar één keer in de week vlees. Niet vanwege het milieu, zoals nu, maar omdat Bruin niet meer kon trekken.
Toen heeft zich het idee bij mij gevormd dat ik later zo veel geld wilde verdienen dat ik vaker naar zo’n restaurant zou kunnen. Zo’n wereld die niet de mijne was, maar die wel heel prettig aandeed. Waar koken tot een absolute kunst werd verheven. De Michelin bleek daarbij de beste gids. Het werd mijn hobby sterrenrestaurants te bezoeken.

Ooit was ik in een 3 sterrenrestaurant in Reims. En ja, de chef is er toen in geslaagd een soepje vooraf te maken dat zo verrukkelijk was, dat het grensde aan een erotisch hoogtepunt.
Natuurlijk wilde ik ook mijn partner Peter uit Zuid Afrika deze bijzondere wereld laten leren kennen. Ik had  moeten bedenken dat men in Zuid Afrika blij is als er überhaupt wat op je bord ligt, maar goed. We togen naar Jonnie Boer in Zwolle. Er kwam een tak op ons bord, met allemaal heerlijkheidjes eraan. "Je denkt toch niet dat ik die tak ga opeten?!" vraagt Peter. Hij had nog nooit zoiets gezien.

We zijn in vijftig jaar tijd veranderd van "75% nooit naar een restaurant" naar "75% regelmatig naar een restaurant". We hebben wetenschap gemaakt van de kleur van ons bord, de geur in het restaurant, het zitcomfort van de stoelen, de kwaliteit van de sauzen.
Wie durft er te beweren dat vroeger alles beter was? Wat een geweldig land dat we dat allemaal bereikt hebben, vooral ook met jonge, ambitieuze mensen. Eigenlijk dus: een ster voor Nederland!

Reageren?

 

 

 

cc

column