name head

7 november 2018 | Door Catherine Keyl | back

Sport

Eén ding eerst even duidelijk: mijn vriend Peter is een meelevende, vriendelijke man. Altijd een open oor voor anderen. Zijn grootste liefde is, ben ik bang, Manchester United.
Afgelopen zaterdag speelde United tegen Bournemouth. Vlak voor het einde van de wedstrijd werd er bij ons aangebeld. Een vriendin. Haar moeder is al een tijdje ziek en ze houdt ons regelmatig op de hoogte. Het leek de laatste tijd beter te gaan. Maar nu komt ze vertellen dat de dokter heeft aangekondigd dat haar moeder nog maar een paar dagen te leven heeft. Peter kijkt gespannen naar de tv. Ik zeg: ’O, wat erg, dat je je hier nu op moet gaan voorbereiden!’ en ze krimpt in elkaar en begint met grote uithalen te huilen. Ik sla een arm om haar heen. Peter rukt zich los van de tv en troost haar ook.
We hebben een afspraak met een bevriend echtpaar, dus we moeten weg.
Mijn vriendin is de deur nog niet uit of Peter zegt: ’Weet je wat er gebeurd is?!’ En ik denk: ’Die moeder is al overleden en ik wist het niet of zoiets.’ Maar hij zegt: ’Ik heb het beslissende goal gemist in de laatste minuut!!’
Ik ben echt ontdaan. Niet dat hij het goal miste, maar dat hij een goal belangrijker vindt dan een vrouw die haar moeder verliest.
‘Ben je gek geworden of zo?’ vraag ik, ‘Een mens heeft maar één moeder en die kan maar één keer dood gaan. Zo’n stomme goal kan je nog 1000 keer herhalen.’
‘Maar het was het beslissende goal!’ roept hij.

We moeten op bezoek naar een echtpaar waarvan de vrouw therapeut is. Als ik daar m’n probleem uitleg, krijg ik wel steun van haar.
We zijn er nog niet binnen of ik zeg: ‘Begrijp je dat nou, Peter is sjagrijnig dat hij het beslissende goal van Manchester United miste, omdat een vriendin in snikken uitbarstte omdat haar moeder op sterven ligt!’
Voordat mijn vriendin iets kan zeggen, zegt haar man: ’O ja, dat ken ik, vreselijk is dat, ik mis altijd goals als ik naar de wc ga!’
Ik stamel:’Maarre, mijn vriendin kwam vertellen over de dood van haar moeder, wat is nou belangrijker?’
De therapeute heft haar handen en ogen ten hemel met een blik van: ’Hier snap ik ook niets van.’
‘Ja,’ zegt haar man,’ heel erg van die vriendin. Maar ik heb het ook vaak als ik een biertje uit de ijskast pak.’

Ik geef het op. Ooit was het boek ‘Mannen van Mars, vrouwen van Venus’ van John Gray heel beroemd. De laatste tijd hoor je  geluiden dat mannen en vrouwen toch gelijker zijn.
Nou sorry, maar wat mij betreft zitten ze soms nog steeds heel ver weg op Mars.

Reageren?

 

 

 

cc

column