name head

5 juli 2017 | Door Catherine Keyl | back

Simone

Er zijn van die vrouwen die een ongelooflijke kracht in zich hebben. Die nooit in de slachtofferrol kruipen, maar het leed achter zich laten, ervan leren en doorgaan.
Zo’n vrouw was Simone Veil.
Ze werd in Nice geboren. Haar vader was architect. Als je dat leest denk je: die had alles mee. Maar dat wordt anders als je weet dat haar vader vanaf 1940 niet meer mocht werken omdat hij joods was. Thuis deden ze niet veel aan het geloof en Simone schafte zich dan ook een vals persoonsbewijs aan in de hoop aan deportatie te ontkomen.

Direct na haar eindexamen werd ze op haar 16e toch gepakt en naar Auschwitz getransporteerd. Ze kreeg een kampnummer op haar arm getatoeëerd.
En dan gebeurt er iets ongelooflijks: een vrouwelijke kampcommandant neemt haar in bescherming. ‘Je bent echt te mooi om hier te sterven,’ zou ze gezegd hebben.
Simone overleeft het kamp inderdaad. Haar vader, moeder en broer niet.
Als ze in 1995 teruggaat, zegt ze: ‘Het kamp was niet alleen modder en kou, maar vooral die afschuwelijke geur  die altijd overal hing.’

Alsof ze een opdracht had begint ze meteen na de oorlog keihard te werken. Ze studeert in Parijs, krijgt drie zonen en wil aan de slag in een bestuurlijke taak.
Maar meneer Veil ziet dat niet zitten, wat gewoon was in die tijd. Hij verdiende genoeg om voor haar en de kinderen te zorgen, vond hij, kon zij lekker tennissen.
Simone moest er niet aan denken en zette haar eigen wil door. Volgens een vriendin wilde ze voorbeeldig zijn in de ogen van haar kinderen en haar naasten, ‘maar vooral voor iedereen die ze verloren had.’

In 1974 wordt ze minister van Volksgezondheid en bereikte ze waar nu nog veel landen van dromen: een wet die het recht op abortus mogelijk maakt, en de invoering van de pil.
Later werd ze ook nog de eerste voorzitter van het Europees Parlement.
Ze werd enorm bekritiseerd en ik herinner me uit die tijd hoe rechts de meest afschuwelijke antisemitische kritiek op haar had. Dat ze dat kon verdragen, terwijl dat kampnummer nog steeds in haar arm stond.
Maar ze was als een rots: sterk, rustig en een voorbeeld voor ons allemaal.
‘Het leven heeft me geleerd dat vooruitgang altijd zal winnen,’ zei ze ooit, ‘het gaat langzaam, maar ik heb vertrouwen.’

Ik ben altijd een beetje jaloers geweest op haar enorme doorzettingsvermogen, haar elegante manier van kleden, haar rustige uitstraling, haar natuurlijk autoriteit.
Als we één ding van haar kunnen leren: laat je niet uit het veld slaan door tegenslag.
Afgelopen vrijdag overleed ze, nog steeds nummer twee (na de ster van les Intouchables) op de lijst van meest populaire Fransen.

Reageren?

 

 

 

cc

column