name head

20 juni 2018 | Door Catherine Keyl | back

Sekswerkers

Afgelopen zondag was ik voor het eerst in zeker tien jaar op de Wallen in Amsterdam. Nee, ik heb niet, zoals iedereen, naar de dames gekeken. Dat had trouwens ook niet gekund, want het zicht werd belemmerd door kotsende, snuivende, rolkoffers voortduwende toeristen.
Ik wist niet wat ik zag.

Twintig jaar geleden maakte ik een documentaireserie over de seksindustrie in Nederland, Seks de Stand van Zaken. Het was net na de tijd dat de Wallen gevaarlijk gebied waren. Er werd regelmatig geschoten, er was drugshandel. Nadat ik een dag gefilmd had met een grote professionele filmcamera vroegen ze op de redactie of ik gek geworden was. Een foto gemaakt op een verkeerd moment kon toen al een drama veroorzaken. Nu lopen toeristen in grote groepen met hun telefoontjes alles wat los en vast zit te fotograferen. Twintig jaar geleden kende ik er iedereen. Jan Otten, van de Casa Rosso, het sekstheater dat nog steeds bestaat, Frits van de Wereld, toen een penoze baas, noem ze maar op. Op de Wallen kwam je niet als fatsoenlijk mens, dus ik vond het wel spannend. Later heeft Jan Otten ooit tegen me gezegd dat die documentaires hebben gezorgd voor een soort emancipatie van de Wallen. Zelfs gezinnen kwamen er toen kijken.
Nu vraag ik me af of het wel zo’n goed idee was.

Zondagmiddag werd het nieuwste boek van Cees Koring, ooit misdaadverslaggever van de Telegraaf, gepresenteerd in Café de Haven van Tessel.
Hij vertelt de geschiedenis van Bureau Warmoesstraat, ‘De Levende Legende.’
Op Bureau Warmoesstraat rook ik voor het eerst een lucht die ik niet kende: lijkenlucht.
Het bureau bestaat allang niet meer en de vraag is of dat wel een goede beslissing was. De toeristen vinden van wel: ze denken dat alles mag en kan. Er is bijna geen politie te zien, terwijl je er bijvoorbeeld bijna flauwvalt van de wietdampen.
Regelmatig zijn de stegen zo vol, dat de politie ze afsluit voor de veiligheid en de mensen vraagt met hun rug naar de vrouwen toe te gaan staan, omdat het anders aapjes kijken wordt.

Maar nu heb ik nog een ander dingetje. Tegenwoordig schreeuwen we moord en brand als een mannelijke collega zijn hand op je achterwerk legt: #Metoo! Maar dat 70% van de vrouwen die op de Wallen achter de ramen staat wordt gedwongen door een mensenhandelaar, dat vinden we blijkbaar gewoon en hoort bij de folklore. In Nederland is zeven keer meer vrouwenhandel dan in andere Europese landen. En daar zeggen wij niks over? Zijn vrouwen die gedwongen worden zich te prostitueren geen mensen? Die toeristen die die vrouwen constant uitschelden, dat vinden wij normaal? Wat een schande voor Nederland en de Nederlandse vrouw!

Reageren?

 

 

 

cc

column