name head

25 april 2018 | Door Catherine Keyl | back

Screening

Wat is er nou zo erg als mensen boven de 70 bij een ziekenhuisopname worden gescreened? Het ergste is het gebruik van het woord ‘screening’, dat koud en afstandelijk is. ‘Check-up’ was misschien vriendelijker geweest.

Je kunt gewoon niet ontkennen dat de ene oudere nog elke dag hardloopt en de andere niet meer uit z’n stoel kan komen. Ongetwijfeld zal de hardloper medisch meer aankunnen dan de zitter.
Frederiek van den Bos, internist bij het Haga-ziekenhuis en gast bij Humberto, zei er iets heel interessants over: ’We weten eigenlijk niet hoe ouderen reageren op sommige behandelingen. Die onderzoeken worden meestal bij jongere mensen gedaan.’
Tijd lijkt me om eens een groot onderzoek te financieren, eigenlijk absurd dat we dat niet weten met 4 miljoen ouderen op komst!

Waarom vind ik het niet zo’n gek idee om ouderen te checken als ze bij de spoedeisende hulp van een ziekenhuis binnenkomen? Omdat ik te veel vrienden en kennissen gezien heb die uiteindelijk in het laatst van hun leven enorm hebben geleden, omdat ze behandelingen kregen die nergens op sloegen. Een vriendin die opgenomen werd voor iets aan haar nieren. Toen ik haar in het ziekenhuis bezocht had ze een heel ijzeren stelling om haar heupen.
‘Waarvoor is dat?’ vroeg ik. Ze zei dat ze geen idee had. Iets experimenteels. Ze liet me haar collectie pillen zien.
‘Vooral goed voor de farmaceutische industrie, verder voor niks,’ glimlachte ze. Twee weken later was ze overleden. Was het nodig haar op haar 72ste nog in zo’n ijzeren hekwerk te hijsen?
Mijn vader kreeg omdat hij een slecht hart had vier by-passes. Na de operatie kreeg hij een hartstilstand. Hij werd gereanimeerd. Ik snap dat verpleegkundigen dat automatisch doen: het is hun taak levens te redden. Maar mijn vader was 78 en had zwaar suiker. Na de reanimatie werd, door bloedcirculatie problemen, eerst zijn ene been en vier weken later zijn andere been geamputeerd. Was dat nou allemaal nodig geweest? Mijn vader, die in een concentratiekamp gezeten had, beleefde al die verschrikkelijke jaren door het goed-bedoelde medische ingrijpen opnieuw.

Angstbeeld is natuurlijk de onpersoonlijke behandeling in de ziekenhuizen. Was er nog maar de tijd dat de spoedeisende hulp gewoon even met de huisarts belde om naar de conditie van de patiënt te informeren. Helaas is die relatie ook zo verzakelijkt, dat de huisarts geen idee heeft.
Wanhopig willen we naar gezondheidszorg op maat. We bedenken van allerlei organisatorische vormen, vooral met veel managers en onderzoeken, maar eenvoudiger zou zijn als elke patiënt weer een ouderwetse, jarenlange, persoonlijke relatie met z’n huisarts had. Die kan dan gewoon aan de specialisten en de spoedeisende hulp een betrouwbaar advies geven.

Reageren?

 

 

 

cc

column