name head

18 oktober 2017 | Door Catherine Keyl | back

Schuldgevoel

Mijn vriendin heeft drie kinderen, een man en een baan. En een moeder. Afgelopen week is ze drie keer bij haar moeder op bezoek geweest. Op zich niet gek, maar wel als je weet dat mijn vriendin in het Westen woont en haar moeder in Zeeland. Twee uur, als ze mazzel heeft en er niet te veel files zijn, heen en twee uur terug. Deze week had zij ‘dienst’. De volgende weken zijn haar zussen aan de beurt.
‘Er is altijd wel iemand van ons bij haar. Of anders net geweest of de volgende dag. En waar ik nu niet meer tegen kan: ze klaagt alleen maar. Dat ze zo alleen is. Dat niemand naar haar omkijkt. Dat het zo vreselijk is dat haar kinderen in het Westen wonen en de kinderen van haar vriendinnen gewoon in de buurt. Dat het leven voor haar bijna niet meer de moeite waard is. Wat kunnen we nu nog meer doen?’

Een andere vriendin heeft een moeder in Groningen. Ze moest voor een onderzoekje naar het ziekenhuis.
‘Ik kon hoog of laag springen, zeggen dat het echt niet uitkwam met m’n werk, maar ik moest en zou haar naar het ziekenhuis brengen.’
‘Dus je hebt anderhalf uur gereden om met haar naar het ziekenhuis te gaan? Heb je haar niet voorgesteld dat ze een taxi kon bellen op jouw kosten?’
‘Ja, maar daar was geen denken aan. Ik moest erbij zijn. Dus ik me anderhalf uur door het verkeer geworsteld. Wij naar het ziekenhuis. Staan we in tien minuten weer buiten. Ik die anderhalf uur weer terug. Als ik haar zeg dat ik ook aandacht voor m’n kinderen wil hebben, dat ik m’n werk goed wil doen, dat m’n man ook wel eens wil dat ik  even rustig met hem praat, zegt ze: ’Maar je bent al de hele dag bij ze. Ik zit  de hele week alleen.’

Beide vriendinnen in dit voorbeeld zijn gek op hun moeder. Maar de claim die er steeds  gelegd wordt, maakt dat ze soms volslagen wanhopig en boos worden.
‘Ik trek het  niet meer,’ zucht de een.’ Er zijn zelfs momenten dat ik gewoon een hekel aan haar krijg. Snapt ze dan helemaal niet dat ik een ongelooflijk druk leven heb?’

Toevallig weet ik dat de moeders uit deze verhalen geen rijbewijs hebben, geen hobby’s en bijna geen vriendenkring, omdat ze hun hele leven opgeofferd hebben voor hun kinderen. Zodra die de deur uit zijn, en de partner vertrekt of overlijdt, ontstaat er een leegte die eigenlijk nooit door de kinderen opgevuld kan worden. Hoe ze ook hun best doen. Laat dit dus een waarschuwing zijn voor alle vrouwen: zorg dat je leven de moeite waard is naast de kinderen.

Reageren?

 

 

 

cc

column