name head

6 december 2017 | Door Catherine Keyl | back

School (2)

Dus volgende week dinsdag wordt er gestaakt in het onderwijs. Het is duidelijk dat de  emoties hoog oplopen. Vorige week schreef ik over kinderen die grenzeloos opgevoed worden en de onderwijsgevenden die de daardoor ontstane problemen mogen oplossen. Honderden Facebook reacties waren het gevolg en eveneens honderden reacties via mijn website.
Ik voel voor het eerst in al die jaren dat ik deze column schrijf de verplichting de kritiek te pareren.

Er waren natuurlijk mensen die zo fijngevoelig waren om te schrijven: die Keyl is oud en zeuren over de opvoeding van kinderen doen ouderen al eeuwen. Klopt, Jacob Cats (1577-1660) schreef al: kinderen zijn hinderen. Maar in dit geval gaat de vlieger niet op, want via mijn website waren vele onderwijsgevenden die reageerden. Mensen van 30, 40 jaar, dus zeker geen ouderen, die zeiden: blij dat iemand het eens voor ons opneemt, ouders verwachten dat wij de kinderen opvoeden, maar dat moeten ze zelf doen!
Waar ik het meest van schrok waren de reacties van onderwijsgevenden die hun naam niet eens durfden vermelden (bang dat ouders situaties zouden herkennen en dat ze dan bedreigd zouden worden) of zelfs geen voorbeelden van incidenten durfden noemen. Hoe groot is de angst in het onderwijs eigenlijk?
Ik kwam zelf met het voorbeeld van een leerling van onder de twaalf jaar die uit onvrede met de straf die hij van de juf kreeg haar spiegel van haar auto trapte. ‘Bij mij op school zijn veel ergere voorbeelden,’ schreef iemand, ‘maar ik kijk wel uit die te noemen, ik wil graag gezellig blijven leven.’ Overigens kwam ook de vraag of de school er wel alles aan had gedaan de dader te vinden.

Misschien komt er door de staking geld bij de salarissen. Of de problemen daarmee opgelost zijn is de vraag. Want wat gaat er met dat geld gebeuren? Iemand schreef me een ingewikkeld verhaal over jaartaken waar het onderwijs mee te maken heeft. Niemand kan er een touw aan vastknopen. Kunnen we niet gewoon terug naar de juf in de klas, zonder al die organisatorische bijzaken die het leven niet leuker maken?

En dan tot slot, altijd weer die mensen die zeggen dat ik er niks van snap omdat ik geen kinderen heb. Nou, je hoeft geen cake te kunnen bakken om hem te kunnen proeven. En ik heb dat nooit willen zeggen, maar nu lijkt het me toch belangrijk: ik heb negen stiefkinderen opgevoed. Dus aan ervaring met opvoeden ontbreekt het me niet. Ik weet dat het ongelooflijk vermoeiend is consequent te zijn. Daarom heb ik ze ook niet. Eén ding werd duidelijk na m’n column vorige week: de zorgen over hoe het verder moet met deze grenzeloze generatie leven enorm.

Reageren?

 

 

 

cc

column