name head

29 november 2017 | Door Catherine Keyl | back

School

Ja zo gek, dat bericht vorige week dat er geen onderwijsgevenden meer te krijgen zijn.
De laatste tijd wel eens bij IKEA geweest, in een restaurant of in een trein?
Zie hoe sommige ouders nooit grenzen aangeven voor hun kinderen. Bij de IKEA lopen ze met hun schoenen over de nieuwe stoelen, in restaurants vallen ze mensen lastig die rustig willen eten en in de trein doen ze hun best aan de noodrem te trekken. Ma kijkt op haar telefoon en ziet niets. Corrigeren? Ho maar.
Je zal maar twintig of dertig van die kinderen die nooit is geleerd dat er grenzen zijn in je klas hebben. Je bent gedwongen grenzen aan te geven, want anders ’kun je geen orde houden.’ Maar als je dat doet krijg je woedende ouders naar school die zich niet kunnen voorstellen dat hun kind iets verkeerds doet.
Neem daarbij de papierwinkel waar onderwijzenden mee worden opgezadeld en hun lage salaris en je weet toch wat er gaat gebeuren?

Ooit ben ik zelf voor lerares opgeleid en daardoor ken ik nogal wat mensen uit het onderwijs. Allemaal zijn ze met hoge idealen begonnen. De maatschappij zou beter worden zodra iedereen een goede opleiding had, en daar wilden ze zich allemaal graag voor inzetten. Helaas was de harde werkelijkheid anders, dus zijn de meesten afgehaakt.
Nog één vriendin houdt het vol. Zij is inval-juf  op een lagere school en kan het werk amper aan.
Zoals wij allen weten gaat de lagere school tot twaalf jaar, dat is belangrijk voor de rest van het verhaal.
Een paar weken geleden hadden we een afspraak en kwam ze trots voorrijden in haar nieuwe auto. Nou ja, nieuw: met dat salaris gaat dat niet, we hebben het over een vijftien jaar oude barrel dat ze zelf een classicer noemt. Vorige week was ze weer bij me. Toen ik haar uitzwaaide bleek een van haar inbouw-spiegels volledig aan gort.
‘Wat heb je nou gedaan?’ vraag ik, want ik was overtuigd dat ze ergens tegenaan gereden was.
‘Ja, dat gebeurt als je een jongetje corrigeert dat het daar niet mee eens is.’
‘Sorry?’
‘Dan geef ik een brutaal jongetje straf. Hij is het daar niet mee eens en dan doen ze dit.’
Ik ben te verbijsterd om iets te zeggen.
Terwijl ze instapt en het raampje naar beneden draait, zegt ze: ’Maar dat overkomt mij niet alleen hoor, dat gebeurt bij mijn collega’s ook vaak.’
Alsof ze zichzelf moet excuseren.
Ik staar haar na. We leven dus in een land waar een kind van onder de twaalf de spiegel van zijn juf’s zuurverdiende auto in elkaar trapt. En die juf zegt dat het gewoon is.
Waar zijn we in terecht gekomen?

Reageren?

 

 

 

cc

column