name head

10 juli 2019 | Door Catherine Keyl | back

Sarie

Wie mij een jaar geleden had verteld dat ik ooit juichend achter een tv naar een voetbalwedstrijd zou kijken, had ik regelrecht voor gek verklaard. Maar het is gebeurd, afgelopen zondag.

Ik heb niks met dat mannenvoetbal, omdat het voornamelijk om ego’s en geld gaat, althans bij de wat oudere generatie voetballers. De jongeren doen het een stuk beter. Neem het gedrag van Wesley Sneijder vorige week. Jazeker, hij heeft problemen. Z’n voetbalcarrière is zo goed als voorbij, z’n vrouw en kind vertrokken. Maar is dat een reden om op een auto van een ander te gaan zitten en die te vernielen? Als alle mannen die problemen hebben in Nederland dat gaan doen hebben we binnenkort geen wagenpark meer. Ik krijg brieven van mensen die me vragen: waarom ben je zo streng tegen Bekende Nederlanders? Dat zal ik vertellen. Ik vind Bekende Nederlanders bevoorrecht, en daar zitten verplichtingen aan vast. Wesley is voor velen een held en heeft daarmee een voorbeeldfunctie. Dan mag je best extra streng zijn, vind ik. Er blijken mensen te zijn die zeggen:’ hij zit even rot in z’n vel, dit moet kunnen.’ Dat vind ik pas verontrustend. Het betekent dat we echt aan het afglijden zijn.

Nee, dan de vrouwen. Wat een verademing!
Niks geen ego’s. Het is allemaal teamspel, ze doen niets alleen.
Ik betrapte mezelf schreeuwend zondag op de bank, na de eerste goal van de Amerikanen: ’Sari, Sari, red ons!’
Wat roep ik nou? Maar ze staat daar als een boom, waar je je aan vast kunt klampen, veilig. Een betrouwbaar iemand die kan keepen als de beste. Een vrouw van het ouderwetse soort: niet lullen, maar poetsen. In de nabeschouwing vroeg ze zelfs aandacht voor de reservekeepers en het technisch personeel.
Om dit stukje voor te bereiden keek ik naar wat er zoal over haar was gezegd in het verleden. En ja hoor, Johan Derksen vindt dat ze wel een extra bordje haver heeft verdiend. Ik werd zo woedend. Kom niet aan mijn Sari, want dan kom je aan mij.
Hoe is het mogelijk dat dit soort onverwachte emoties boven komen?

Het is misschien wel een diep terugverlangen naar het oude vertrouwde Nederland, waar mensen nuchter waren, zich niet op lieten juinen door geld, betrouwbaar waren als een huis, weinig oplichtten en voor hun land gingen. Niet voor zichzelf.
Waar ze gewoon gezellig in een groep van een wedstrijd genieten, zonder dat er overal rotzooi getrapt wordt. En ook nog in zijn voor een geintje: de verslaggeefster van de Franse tv gewoon optillen terwijl ze live haar verslag doet.
Gaan we dan toch door die vrouwen samen een betere toekomst tegemoet? Je durft het bijna niet te geloven, maar het ziet er naar uit.

Reageren?

 

 

 

cc

column