name head

13 maart 2019 | Door Catherine Keyl | back

Radiostilte

Dat was een interessant artikel in de NRC over het verschil in boos worden tussen mannen en vrouwen. Vrouwen huilen vaker uit woede, mannen gaan op hun doel af. Vrouwen willen nog steeds aardig gevonden worden of nemen een slachtofferrol aan volgens de onderzoekers.
Wat ik niet in het artikel las was de veel gebruikte methode ‘radiostilte’.
Ik geef een paar voorbeelden:
We zijn met een stel vriendinnen aan het eten in een restaurant. De rekening komt en ik vraag: "Zullen we delen?" Er valt een ijzige stilte en ze zeggen: "ok". Ik hoor maanden niets meer van de vriendinnen.
Een andere vriendin, met wie ik ’s zomers ga zwemmen en met wie ik om en om kook, appt tot twee keer toe vlak voor een afspraak: "sorry, kan niet komen". Behoorlijk fout eigenlijk, vind ik, maar goed, kan gebeuren. Als ik haar ergens op een feestje tegenkom, zegt ze dat we toch nodig weer eens af moeten spreken. "Prima," zeg ik, "maar kom je dan wel opdagen?" Maanden hoor ik niks. Ik bel haar, dat ziet ze in haar scherm, maar geen reactie.
En tenslotte: op een zondag wil ik een roos verplanten, maar die is veel zwaarder dan ik dacht, dus ik bel een vrouw in de buurt die ik ken en vraag haar of ze twee minuten kan komen helpen. Dat durf ik, omdat ik juist vorige week met haar een uur heb zitten mieren op een stuk tekst waar ze niet uitkwam.
"Nee sorry, ik heb echt geen tijd," zegt ze. "Nou ja," zeg ik, 'vorige week heb ik jou toch ook geholpen, het is maar twee minuten". Niets meer van haar gehoord.

Het wrede van zo’n radiostilte is dat je geen idee hebt wat er aan de hand is. Wat is dat voor verschrikkelijks dat ik gedaan heb dat ik niets meer hoor?
De ervaring leert me inmiddels, dat als je maar vaak belt ze uiteindelijk toch opnemen. In het eerste voorbeeld bleek, dat ik beloofd had te zullen betalen. Door m’n hoofd geschoten. Als ze nou in plaats van "ok" gewoon gezegd hadden: "Maar jij zou toch betalen?" dan had ik dat gewoon gedaan. Een oplossing van 30 seconden die zich nu maanden voortsleept. De tweede vriendin vond dat ik haar niet terecht moest wijzen. Ja hallo, maak dan geen afspraken als je ze toch afzegt! Daar zat wel wat in, vond ze. De derde had nog het beste excuus: ze was die zondag om 3 uur ’s middags nog in haar pyama omdat ze depressief was. Ik begrijp dat je dat niet zegt, maar bel dan de volgende dag en leg het uit. Maar ga een ander niet maanden in het ongewisse laten over wat er aan de hand kan zijn.

Daarom vind ik mannen nou een stuk makkelijker om mee om te gaan. Die zeggen tenminste waar het op staat.

Reageren?

 

 

 

cc

column