name head

19 september 2018 | Door Catherine Keyl | back

Prinsesjes

Dat was een aardige bijeenkomst vorige week in de schitterende Belgische ambassade in Den Haag. U heeft het kunnen lezen in het Stan Huygens Journaal. De mannelijke vicepremier van België, Alexander de Croo, presenteerde zijn boek: ‘De Eeuw van de Vrouw.’
Op zich al bijzonder dat een man daarin geïnteresseerd is.
Het is eigenlijk een soort encyclopedisch werk geworden. Over de ongelijkheid van betaling, over de slecht georganiseerde en dure kinderopvang, over geweld tegen vrouwen.
Gendernormen: dat meisjes met poppen spelen en jongetjes met auto’s. De vraag of dat belangrijk is wordt meteen beantwoord. Doordat wij kinderen alsmaar dezelfde ideeën geven, zegt de Croo, zal er weinig veranderen. Hij vertelt eerlijk over een gesprek dat hij had met een vriend die bedrijfsleider is. Ik citeer: ’Tijdens het gesprek kwam hij tot het besef dat hij zijn belangrijkste opdrachten steevast aan een mannelijke medewerker gaf. Hij had er nooit eerder bij stilgestaan. Hij deed het nooit bewust, maar plots stelde hij het toch vast. Hij schrok behoorlijk. Gendergelijkheid is belangrijk voor hem. Geen enkele vrouw in zijn bedrijf had hem er trouwens ooit op aangesproken en ook dat lees je wel meer. Vrouwen worden vanaf hun geboorte zo gebrainwasht dat ze het normaal vinden om tweede viool te spelen.’

Heel herkenbaar dit. Wat de Croo niet kan vermelden, is wat er gebeurt als je een mannelijke leider wijst op het discriminerende gedrag. Ik weet uit eigen ervaring: je maakt je niet geliefd.
Steeds terugkerend thema in het boek is het deeltijdwerken van (voornamelijk) Nederlandse vrouwen. Daardoor kunnen ze niet in de top komen. Nu begrijpen we dat nog allemaal als vrouwen kinderen krijgen en een gezin moeten runnen. Logisch dat er dan deeltijd gewerkt wordt.

Wat ik niet begrijp is een ontwikkeling waar ook Neelie Kroes op wees toen ze het boek in ontvangst nam. Ze vertelde over een vrouw die een iT- studie had gedaan(een van de weinigen, veel te weinig vrouwen doen exacte studies) en het normaal vond om na die studie, zonder man en zonder kinderen, twee dagen te gaan werken. Ik had zelf in deze column al eens het voorbeeld gegeven van een kapster die de opleiding deed en drie dagen genoeg vond. Waar halen die vrouwen het idee vandaan dat ze zich dat kunnen permitteren? Hoe zou men reageren als mannen dat massaal gingen doen? Het staat nu al vast dat deeltijd werken van vrouwen de economie 221 miljard kost, volgens McKinsey. Wordt het geen tijd dat we het geld van de door de belastingbetaler opgebrachte opleidingen gaan terugeisen bij dit prinsesjesgedrag? Drie dagen werken, prima, maar dan tweederde van je opleiding terugbetalen. Dat is echte gelijkheid tussen man en vrouw.

Reageren?

 

 

 

cc

column