name head

21 aug 2019 | Door Catherine Keyl | back

Omaatjes

Voordat ik het over de reclame van nu ga hebben eerst even over die in de zeventiger jaren. Toen had je een poezelig vrouwenstemmetje dat kreunde dat ze de vlekken niet uit de was kon krijgen. En steevast antwoordde dan een ferme mannenstem dat wasmiddel zus of zo daarbij kon helpen. Of er werd een nieuwe auto aan de man gebracht met een halfnaakte vrouw op het dak, want dat verkocht beter. Er is toen veel geprotesteerd door vrouwen: waarom altijd een onderdanig- of seks-imago, hou daar eens mee op, reclamemakers! Dus gelukkig zie je dat framende niet meer.
Hoewel… je ziet het nog wel als het over oudere vrouwen gaat.

Vorige week schreef ik over de minachtende houding waarmee met name oudere vrouwen (geen seks-object meer) worden behandeld. Ik kreeg toen een opmerkelijke reactie van een lezeres.
‘Wat zijn reclamespotjes vrouw-en oud-onvriendelijk,‘ schreef ze. ’Onbewust worden mensen daardoor toch beinvloed.’
En het rare is, ze noemt drie voorbeelden die mij ook al een poosje irriteerden, maar ik wist niet precies waarom.
Je hebt bijvoorbeeld die reclame van dat autoverhuurbedrijf. De auto die de familie heeft is te klein, dus moeten ze iets groters huren, is de boodschap. Om dit te bewijzen wordt oma in de skidoos op het dak opgeborgen. Je kunt er om lachen, maar dan toch als een boer die kiespijn heeft. Waarom wordt juist een oudere vrouw hiervoor uitgekozen?
En wat te denken van twee commercials van gehoorapparatenfabrikanten. In de ene krijgt een vrouw een gehoorapparaat en huppelt daarna als een 25-jarige de winkel uit. Nou, ik wist niet dat een gehoorapparaat dat in zich had. In de andere vertelt een opa aan zijn kleinzoon dat het voordeel van het apparaat is dat het uit kan zodat hij oma niet hoeft te horen. Ja, leuk, gezellig samen om oma gniffelen, maar doe dat nou eens andersom, laat oma lekker gniffelen over opa. Dat verkoopt  niet.

De lezeres heeft dus gelijk: stigmatiserende beelden van oudere vrouwen. Ze heeft ook gelijk dat die beelden dag na dag herhaald worden en dus een enorme werking hebben. Je ziet het aan mij: ik was er al zo aan gewend, dat het me niet eens meer opviel. Weet je wat, dacht ik, ik dien meteen een klacht in bij de Reclame Code Commissie. Niet dat vrijblijvende gedoe.
Maar ja, dan moet je invullen wanneer en waar je de commercial zag, met de tijd erbij. Zo gek, maar dat weet ik dan weer niet. Dus de komende weken ga ik met een stopwatch bij de tv zitten. Weg met die vrouw- en oud- onvriendelijke reclames!

Reageren?

 

 

 

cc

column