name head

24 april 2019 | Door Catherine Keyl | back

Moeder

Over twee weken is het alweer Moederdag.
Dan zullen lieve kindjes met zelfgemaakte ontbijtjes hun moeder wakker maken.
‘Ik zal de dag prijzen als mijn moeder dood is,’ staat daar dan wel mee in schrille tegenstelling.
Dit wordt het verhaal van kinderen die ongelooflijk onder hun moeder hebben geleden.

Voorbeeld één: een moeder is psychisch een beetje in de war. Kan de beste overkomen. Ze kan  even niet meer voor haar zoontje van acht zorgen. Hij moet naar een internaat, vindt ze. Haar ex is getrouwd met een vrouw die graag  haar zoon in huis wil nemen. Maar de jaloezie maakt haar zo venijnig dat ze haar kind toch in het tehuis stopt.
Als hij thuiskomt moet hij van z’n moeder vertellen hoe leuk het er is. Dat hij wordt misbruikt door groepsleiders en medebewoners is een onmogelijk verhaal. Dat tehuis is goed, klaar. Dertig jaar later heeft hij er nog last van.
‘Ik ben eerlijk gezegd opgelucht dat ze is overleden,’ zegt hij nu.

Ander voorbeeld.
Een moeder heeft een zoon die niet tot de slimste behoort. Als hij ver over de veertig is slaagt hij er eindelijk in een vrouw te vinden. Maar dan realiseert de moeder zich dat die vrouw ook iets te zeggen wil hebben over het leven van haar en haar man. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. De moeder intrigeert en stookt dat het een lieve lust is. De vrouw heeft besloten haar man te verlaten, geen doen met zo’n schoonmoeder. De man is ervan overtuigt dat zijn moeder het beste voor hem is. Dus de echtgenote zal altijd verliezen van de moeder.

Nog eentje.
Een vrouw heeft drie dochters en een zoon. Ze communiceert naar de zoon toe wat de dochters over hem zeggen. Hij weet dat het niet waar is, maar het is altijd negatief. Hij vraagt zijn moeder daarmee te stoppen, met het gestook, maar ze gaat gewoon door. Hij besluit zijn moeder nooit meer te zien. Toen ze overleden was, ging hij zelfs niet naar haar begrafenis. Al deze voorbeelden berusten op waarheid.

Wat is dat voor iets? Denken moeders dat ze zich maar alles kunnen permitteren, dat kinderen hun bezit zijn, dat ze kunnen manipuleren en stoken zo veel als ze willen?
Het resultaat is uiteindelijk dat ze toch aan het kortste eind trekken.
Maar andersom gebeurt ook. Ik heb zeker drie vriendinnen met volwassen zonen die ze nooit meer zien. Ik probeer er achter te komen waarom, maar ze hebben zelf geen enkel idee. Buitengewoon verdrietig is dat, ik vraag me af of die zonen zich realiseren wat ze hun moeder aandoen.

Het zou goed zijn als iemand van buiten de gezinssituatie helderheid kon brengen, maar de familiegewoontes zijn zo ingesleten, dat meest van de tijd daar niet aan toegekomen wordt.

Reageren?

 

 

 

cc

column