name head

17 april 2019 | Door Catherine Keyl | back

Marieke

We maken een documentaire over het Veteranen Search Team, een club van veteranen afkomstig van leger, politie en brandweer. Mensen die vrijwillig ingezet kunnen worden bij een vermissing. Zoals een poosje geleden bij Anne Faber.
Ik ontmoet daarbij Marieke. Ze was vier jaar geleden met hart en ziel hoofdagent. Op een dag moest ze optreden bij een uit huis plaatsing. Jeugdzorg durfde dat niet alleen, dus moest de politie ingeschakeld worden. Terwijl Marieke, toen 34, nog aan het overleggen was, werd ze door twee bomen van kerels tegen de grond geslagen. Gevolg: hersenbeschadiging, epileptische aanvallen, maandenlange revalidatie. Als politieagent kan Marieke niet meer werken.
Omdat de twee daders direct gevlucht zijn en niet gepakt, is Marieke nog steeds  bang dat ze terug komen. Als haar man er niet is durft ze niet alleen thuis te zijn. Maar ze durft ook het huis niet uit.
’Ik raakte zo geïsoleerd, je hebt geen idee,’ zegt ze tegen me. ’Je kunt niks alleen, je bent onzeker, en het allerergste: je voelt je totaal nutteloos.’
Gelukkig kreeg ze na verloop van tijd een hulphond. Die hond steunt haar en ruikt het bijvoorbeeld als ze een epileptische aanval krijgt, zodat ze haar omgeving telefonisch kan waarschuwen.
‘Leidt wel eens tot misverstanden,’ lacht ze, ’als ze zien dat ik niet blind ben snappen ze de hulphond niet. Maar die hond wijkt niet van mijn zijde, die betekent alles voor me.’
Toen kwam ze in aanraking met VST.
Of ze kon helpen met een zoekactie.
‘Onvoorstelbaar wat  een omwenteling dat voor me was. Ik werd weer nuttig. En wat een kameraadschap  onderling! Het doet me zo goed, weet je, de politieorganisatie kon niet zo veel meer voor me betekenen, en dus stond ik maatschappelijk aan de kant. Nu ik mee kan helpen bij zoekacties voel ik me weer  maatschappelijk relevant.’
Er was nog een klein probleempje: transport. Autorijden ging niet meer. En er af en toe uit gaan was ook noodzakelijk voor haar genezing.
‘Toen ik dat ergens liet vallen bij VST, hebben ze een spontane inzameling gehouden. En nu ben ik in het trotse bezit van een elektrische bakfiets, zodat ik m’n hond mee kan nemen, m’n zoontje weer naar school kan brengen en gewoon boodschappen kan doen.’
Dat zulke mensen nog bestaan, denk ik, wat fantastisch.
‘Wat vind je nu het ergste van dit alles?’ vraag ik.
‘Dat ze de daders nog steeds niet gepakt hebben,’ zegt ze. ’Dat is heel moeilijk te verteren.
Dat ik nog steeds aan het revalideren ben en dat ik op FaceBook kan zien dat ze feest vieren. Daar zou je heel bitter van kunnen worden, maar dat word ik niet, ik richt me op de positieve kameraadschap van VST.’

Reageren?

 

 

 

cc

column