name head

15 november 2017 | Door Catherine Keyl | back

Make-up

Ineens realiseer ik me dat ik al heel lang niet heb gewinkeld. Te veel op het web, misschien. Ik besluit er een ouderwetse winkelmiddag van te maken.
In het warenhuis kom ik binnen op de afdeling make-up en er komt een verkoopster naar me toe.
‘Mag ik u een crème laten proberen?’ vraagt ze en ze gebaart me op een iets verhoogde kruk te gaan zitten. Nou, leuk, altijd in voor iets nieuws.
Ze brengt de crème op. Voelt lekker.
‘Nu U hier toch zit, zal ik ook meteen even uw make-up doen?’
Ik denk meteen aan Monica en Joan, die vijftien jaar lang elke dag mijn make-up deden. Fantastische vrouwen, die er steeds in slaagden me het gevoel te geven dat ik de mooiste van het land was, hoe slecht ik ook in m’n vel zat.
‘Ach, waarom niet?’ zeg ik, ik heb nu toch alle tijd.
‘Beetje jammer van die wenkbrauwen,’ zegt de verkoopster, ‘die kunt u gerust meer aanzetten.’
Ik weet hoe Monica mij leerde m’n wenkbrauwen te doen. Ze had een speciaal wenkbrauwenmalletje, dat ze er voorzichtig oplegde en dat ze dan nauwkeurig opvulde met wenkbrauwpotlood.
‘Ja en één ding: natuurlijk nooit zonder mascara de deur uit!’
Dat is waar, dat zeiden  Monica en Joan ook, als je eyeliner op hebt is het blijkbaar geen gezicht als je de mascara vergeet. Zou iemand dat hebben opgemerkt, terwijl ik aan het winkelen was?
De verkoopster wordt langzamerhand steeds kattiger.
‘Die vlekjes die u op uw huid heeft, die kunt u goed maskeren met de nieuwe concealer die we hebben,’ zegt ze en ik denk alleen maar: vlekjes, vlekjes, waar heb ik vlekjes?
‘Ik dacht dat ik voor de gelegenheid fluid-make-up had opgedaan,’ protesteer ik zwakjes.
‘Maar niet genoeg,’ zegt ze nu bars, ‘U had er echt concealer onder moeten doen en dan moet u het daarna afmaken met een blush, anders is het geen gezicht. Ik haal de blush.’
Terwijl ze die pakt, denk ik: wacht effe, volgens deze mevrouw zag ik er dus eigenlijk niet uit. Wenkbrauwen niet goed, geen mascara, geen concealer, niet genoeg fluid make-up, ik mag eigenlijk blij zijn dat ik niet uitgejouwd ben op straat.
‘Ik heb ook nog maar een lip-liner meegenomen,’ komt ze terug, ’als je lipstick op hebt, zeker als je ouder bent zoals u, kun je echt niet zonder lipliner.’
Ik kijk in de spiegel en denk: Joan en Monica, door jullie voelde ik me een koningin, bij deze mevrouw schrompel ik langzaam weg.
‘De crème is in de aanbieding,’ zegt de vrouw, wilt u een pot?’
‘Nou nee dank je, laat maar zitten,’ zeg ik afgemeten.

Voortaan weer lekker op het web.

Reageren?

 

 

 

cc

column