name head

23 oktober 2019 | Door Catherine Keyl | back

Liefde

Dat gebeurt maar weinig, dat je twee zeer professionele radiopresentatoren hoort vol schieten van emotie. Ik heb het over Ghislaine Plag en Frits Spits.
Ze bespraken op NPO radio 1 het boek dat Frits Spits maakte voor zijn overleden vrouw Greetje. Hij kende haar al sinds zijn tiende en was meteen verliefd op haar. Hij is zesenveertig jaar lang getrouwd geweest en de liefde is gebleven. Vorig jaar was ze plotseling in twee maanden weg. Hij schreef ‘Alles lijkt zoals het was’, een eerbetoon.
Hij vertelt over hoe hij het gevoel heeft dat hij in een decor leeft dat hetzelfde is gebleven, maar dat de belangrijkste speler, voor hem, eruit is verdwenen.

Iedereen die een geliefde heeft verloren door de dood herkent dat. Ik weet nog dat mijn moeder overleed. Ik had lang aan haar bed gezeten. Toen ik mijn stadje terug inreed stonden de mensen op straat met drank in hun hand en oranje sjaals om. ’Hou op met dat feestvieren’, dacht ik, ’mijn moeder is dood, kan jullie dat dan helemaal niks schelen?’ Het bleek Koninginnedag te zijn.
‘Liefde is zoiets eenvoudigs, maar je hoort er tegenwoordig niet veel meer over,’ zegt Spits in die radio-uitzending en ik realiseer me dat het veel meer waar is dan ik zou willen.

Kijk naar de tv-programma’s die populair zijn: het gaat over elkaar bedriegen, vliegen afvangen, alleen maar narigheid. Verslaggever Jaap van Deurzen, die ik toch vrij goed ken en van wie ik zeker weet dat het geen watje is, vertelde in een interview na zijn deelname aan Expeditie Robinson dat hij zich niet kon voorstellen dat mensen zo aardig doen in je gezicht en bij wijze van spreken tegelijkertijd een mes in je rug steken. Veel te veel van dat soort programma’s worden er gemaakt, waar niemand niet veilig in is, waar geen hond iets voor de ander over heeft, waar liefde totaal niet  ter zake doet.

Gelukkig dat nu Chateau Meiland zo populair is, daar is tenminste ook sprake van liefde, al is het soms op een hilarische, sullige manier.
Voor ik deze column schreef wilde ik er met vrienden over praten. ‘Geloven jullie nog in ware liefde?’ Maar ik durfde het niet eens te vragen. Dacht dat ze me een softie zouden vinden met ouderwetse ideeën. Of misschien wisten ze niet waar ik het over had, want de ware liefde wordt niet door iedereen gekend.

De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. 1 Korintiën 13:4. Er is nog een hele lange weg te gaan.

Reageren?

 

 

cc

column