name head

6 maart 2019 | Door Catherine Keyl | back

Late

Is het erg als je talkshow gestopt wordt?
Ik kan uit eigen ervaring zeggen: ja, dat is heel erg. Indertijd maakte ik ‘Catherine,’ een dagelijkse talkshow met een miljoen kijkers per dag. De sponsor en de zender kregen een conflict en de stekker werd eruit getrokken. Toen heb ik altijd gezegd: ’Lag het maar aan mezelf, had ik maar weinig kijkers gehad, had ik het maar slecht gedaan, dan had ik het beter kunnen verwerken.’
Nu weet ik dat dat niet waar is. Ik kom uit de tijd dat er nog geen antisociale media waren. Publiekelijk op een schavot gezet worden was er niet bij. Nu ik zie wat er met Twan Huys gebeurd is, weet ik zeker dat ik dat mentaal niet zou hebben overleefd.
Gelukkig kwamen er na ‘Catherine’ nog andere programma’s, zoals ‘Max en Catherine’ en ‘Catherine zoekt God’, maar de wond van het weggestuurd worden heeft heel lang nodig gehad om te helen.

Als je een partner of een kind verliest snapt iedereen dat je in de rouw bent. Maar als je je werk verliest, kom op nou, dan zoek je toch een andere baan? En je verdiende toch giga veel? Maar vernedering en een ongelooflijk gevoel van nutteloosheid zijn niet met geld te compenseren.
‘Waarom ben je toch met Catherine gestopt? Waarom zien we je niet meer op tv?’
Elke keer maar weer uitleggen wat er gebeurd is. Iemand die een gewone baan heeft kan tenminste doen alsof en naar z’n werk vertrekken dat er niet meer is, al was het alleen maar om van het gezeur af te zijn.Een talkshow maken is geen werk van 9 tot 5. Het gaat altijd maar door, ’s morgens, ’s middags, ’s avonds en in de weekends. Mensen hebben er geen idee van. Ik weet nog dat ik de 5 uur show maakte en er werd gevraagd: ’Wat doe je eigenlijk tot die tijd?’ Zo van: je loopt de studiovloer op, gaat zitten, doet het een uurtje en klaar.

Twan heeft niet de tijd gekregen om de overstap te maken van ‘serieuze’ journalistiek naar talkshow. Ik toen gelukkig wel. Ik snap precies door welke hel hij is gegaan. Ik ben ook begonnen als verslaggever. Eerst leer je jarenlang  vooral onpartijdig te blijven, geen sympathie te laten blijken die kan worden uitgelegd als het kiezen van een kant. En toen moest ik ineens mensen bloemen geven, gouden platen uitreiken, mensen omarmen die het moeilijk hadden. Maar ik kreeg een jaar de tijd bij ‘AVRO’s Servicesalon’ om dat te leren. In de luwte, op de middag.

Mijn tenen kromden ook als ik naar Late keek. Een soort van statige prinses Beatrix, waar ik bewondering voor heb, die ineens smartlappen gaat zitten zingen in het café. Het was niet te doen. Goed dat het lijden beëindigd is.

Reageren?

 

 

 

cc

column