name head

20 februari 2019 | Door Catherine Keyl | back

Kinderen

Een paar weken geleden stond er een brief in deze krant van professor Hoksbergen. De inhoud kwam hier op neer: als we niet zorgen dat er minder mensen worden geboren heeft het niet zo veel zin dat we iets aan het klimaat doen. Maximaal twee kinderen per gezin, stelde hij voor. Omdat ik het met hem eens ben, was ik erg benieuwd naar de reacties. Maar er gebeurde weinig. Geen uitnodigingen voor talkshows.
Misschien niet zo’n populair standpunt?
Hoksbergen gaf een paar voorbeelden van landen waar de bevolking explosief groeit. Hij noemde Nigeria niet, maar dat is wel het land met de meest schokkende bevolkingsexplosie: van 174 miljoen inwoners nu naar… 914 miljoen aan het eind van deze eeuw. Elke vrouw krijgt daar dan ook gemiddeld zes kinderen. Iemand erover nagedacht waar die Nigerianen later naar toe gaan om geld te verdienen?
Het zette mij aan het denken.
Het onderwerp ‘kinderen’ is een taboe. Blijkbaar negeert iedereen een goedbedoeld advies, onder het motto ‘dat maken we zelf wel uit’. Als je veel vliegt of veel gas gebruikt en je zegt: ’dat maak ik zelf wel uit’ ben je asociaal. Voor kinderen krijgen zijn blijkbaar andere regels.
Zelf ben ik wat dan heet ‘gewild kinderloos’. Daar zijn een aantal redenen voor. Ik ben een perfectionist, en in de tijd dat ik totaal opging in m’n werk als verslaggever, zag ik niet hoe ik ook nog een goede moeder kon zijn als ik tachtig procent van de tijd op reis was. En, ook toen al, werd er gewaarschuwd door de Club van Rome: de bevolkingsgroei loopt uit de hand. Nog een reden dus.
Omdat mannen niet van doen hebben met dit soort zaken, even inzicht voor de professor wat er gebeurt als je niet bent zoals alle anderen.
Ik was op reis in het Midden Oosten. Een taxi chauffeur vroeg hoeveel kinderen ik had.
‘Geen’, antwoordde ik naar waarheid. Hij zette de auto stil en vroeg of ik ziek was. Of ik de gore moed had om God’s wil, dat ik gemaakt was om kinderen te baren, durfde te negeren. Tegen de volgende taxichauffeur loog ik gewoon dat ik er vier had. Heel wat minder gezeur.
Ik heb ooit eens iemand ontslagen omdat hij de boel had opgelicht. Die man schreef een stuk over mij, met daarin de tekst ‘dat Keyl natuurlijk nooit een normaal mens kon zijn omdat ze geen kinderen had.’
Er komen steeds meer jonge vrouwen die hun carrière belangrijker vinden dan kinderen krijgen. Dat zijn de durvers, de voorlopers.
Probeer maar eens de dwingende vragen van je moeder te weerstaan als je net met iemand samen bent: ’En? Word ik al oma?’
Je kunt niet anders dan constateren dat je geen kinderen meer hoeft te krijgen om de mensheid in stand te houden. Dat gebeurt meer dan genoeg.

Reageren?

 

 

 

cc

column