name head

12 september 2018 | Door Catherine Keyl | back

Kassieres

Vorige week  had ik het over Engeland, dat daar zo opvallend veel oudere vrouwen achter de kassa zitten. Mijn vraag was: hebben oudere vrouwen in Nederland geen zin om achter de kassa te zitten of willen de supermarkten geen oudere vrouwen?
Een paar woedende reacties van mensen die graag in een winkel willen werken, maar nergens aan de bak komen. Dat lijkt me raar, je ziet overal briefjes op winkels hangen dat er personeel wordt gezocht.
Ik kreeg ook een teleurgestelde mail van Rita, die ik daarna nog uitgebreid aan de telefoon gehad heb.
‘Ik had ongelooflijk leuk werk hier in de plaatselijke supermarkt,’ vertelt ze, ’maar toen ik 48 was moest ik eruit met de mededeling: voor jou twee jongeren. Ik was dus te duur, blijkbaar. Waar ik dan van baal is dat ze wel een kostbare verbouwing laten doen. Sinds die tijd heb ik veel gesolliciteerd, maar nul op rekest. Nu zitten er van die kauwende, ongeïnteresseerde meiden achter de kassa, die alleen maar met elkaar giebelen. De klanten zeggen nog steeds dat ze me missen.’
Omdat ik altijd alles zelf wil checken, heb ik zo’n twintig supermarkten in de buurt gebeld. AH, Plus en Jumbo.
Alle gesprekken gingen ongeveer zo: ’Met Jeanine de Wit, (uiteraard zei ik m’n echte naam niet, dan is iedereen gewaarschuwd), ik begreep dat u kassières zoekt?’
‘Ja , dat klopt, we hebben ze dringend nodig.’
‘Mooi, ik zou graag bij u komen werken.’
‘Nou, dat is fantastisch, zullen we een afspraak maken?’
‘Ja prima. Nog een vraagje: ik ben zestig, is dat een bezwaar?’
Stilte. ‘Nee, dat is geen bezwaar, maar misschien kunt u beter even een mailtje sturen?’
Nou wij weten wel wat er met dat mailtje gebeurt: delete en in de digitale prullenbak.

Dit hele verhaal hield me bezig. In de eerste plaats om wanhopige Rita, die dolgraag zou willen werken en gewoon om haar leeftijd niet aan de bak komt. Ze is 48 en moet dus nog tot haar 67ste wachten voor ze in de AOW kan. Tot die tijd leeft ze van een uitkering, dat is maar liefst 19(!) jaar. Oudere vrouwen dus te duur voor de supermarkten.
Nou dacht ik: als je nu eens de helft van Rita’s uitkering aan de supermarkt geeft, dan sla je drie vliegen in één klap. Rita heeft weer werk, dat is het belangrijkste. De supermarkt krijgt een tegemoetkoming in de vorm van een halve uitkering omdat ze een oudere in dienst nemen. En tot slot: wij hoeven met z’n allen niet negentien jaar lang die ww-uitkering op te hoesten.
Het lijkt me een eenvoudige oplossing waarbij drie partijen blij zijn. Maar dit is misschien iets te eenvoudig voor Den Haag?

Reageren?

 

 

 

cc

column