name head

8 januari 2020 | Door Catherine Keyl | back

Hongkong

Vorige week was ik in Hongkong en iedereen stelde me dezelfde vraag: ’Heb je nog wat gemerkt van de relletjes?’ Ja, dat heb ik. Ik ga het uitgebreid vertellen.

Dertig jaar geleden was ik voor het laatst in Hongkong. Een klein Engels residu van een koloniale tijd. Toen ging iedereen er heen om te shoppen, want alles was er goedkoper, zeker als je bijvoorbeeld designer kleding zocht of dure horloges.
Niets van dat al in 2020. De prijzen zijn hoog. Het aantal shoppingmalls (ik gebruik hier niet het woord winkelcentrum, want dan zou er zomaar een supermarkt in kunnen zitten) is ongelooflijk groot. De meesten zijn verbonden met overdekte loopbruggen over de autowegen. In elke mall zit een Louis Vuitton, Gucci of Prada winkel. Onbegrijpelijk dat ze zoveel dezelfde winkels hebben, maar van de week werd dan ook bekend dat Louis Vuitton vanwege de rellen er één gaat sluiten.

Als ik over een loopbrug van de ene naar de andere mall wandel, zie ik een grote groep mensen dezelfde kant uit staren. De oproerpolitie is uitgerukt voor een demonstratie. Geen prettige mannen, zo te zien. Tot de tanden toe bewapend. Naast me staat een Hongkong-winkelier.
‘Ze moeten  ophouden  met die demonstraties,‘ zegt hij, ’Mijn omzet dendert  omlaag. Waarom is dit nodig?’
Later heb ik een afspraak in de lounge van het Mandarin Oriental Hotel. Er staat een vredige, schitterend aangeklede kerstboom. Ik wacht op vrienden met wie ik zal gaan eten. Er komt een buitengewoon mooi geklede Chinese vrouw binnen. Ze gaat naast me zitten. Jimmy Choo’s aan haar ranke benen. Zo’n rijke mevrouw zal ook wel tegen de demonstraties zijn, denk ik zo.

We raken aan de praat. ‘Erg he, die demonstraties,’ probeer ik. ‘Hoe komt U erbij,’ zegt ze, ‘ik ben zo blij dat die studenten volhouden! Ik ben geboren en getogen in Hongkong, ik spreek Chinees, dus ik weet wat er daar in China allemaal aan de hand is. Denkt u nou echt dat wij onderdrukt willen worden, dat wij onze vrijheid van meningsuiting op willen geven? Ik ben trots op die studenten die zich niet willen laten ringeloren door Bejing!’
‘Gek, in Europa en de VS doen we toch graag zaken met de Chinezen...’
‘Ja, omdat ze daar geld verdienen belangrijker vinden dan vrijheid van meningsuiting. Laat me u één les leren: met Chinezen zakendoen gaat als volgt: ze geven je met de ene hand een roos en met de andere een machinegeweer. Hou dat goed in de gaten. Jullie zijn allemaal naïef.’

Net weer gehoord dat de halve Amsterdamse binnenstad van Chinezen is, en dat Ali Baba de grootste online shop. Misschien moeten we toch eens na gaan denken?

Reageren?

 

 

cc

column