name head

13 juni 2018 | Door Catherine Keyl | back

Haar

Voor het eerst in de bijna tien jaar dat ik deze column schrijf is het mij onmogelijk te reageren op alle mails die ik vorige week heb gekregen over mijn metamorfose naar de haarkleur grijs. Ongelooflijk, wat zijn we daar met z’n allen mee bezig. En wat een leuke vrouwen die de Telegraaf lezen! Echt hartverwarmend. Vooral degenen die schrijven ‘toch al 70 te zijn en nog nooit ergens op gereageerd te hebben.’ Allemaal schrijven ze bemoedigende reacties. ‘Meid, je persoonlijkheid zit niet in je haar’, schrijft iemand. En: ’Noem het gewoon Oud Hollands Blond, niet grijs’. Enorme hoeveelheden tips over welke kleur haarverf. Deze moet ik wel even doorgeven: als je je haar zelf bij wilt kleuren als je al wit bent, loop je kans dat het rood wordt. Je moet er niet aan denken.

Ik moest erg lachen om de mevrouw die me ernstig waarschuwde. ‘Als je het gewoon laat uitgroeien zie je er uit als vijftig van die hoofden die uit een toeristenbus komen, dus weet wel waar je aan begint, niet doen Catherine!!’
Maar gelukkig word ik gecoached door m’n kapper Hugo, die het zo weet te versieren dat het toch steeds mooi blijft. Er waren ook vragen of de foto boven dit stukje niet veranderd moest worden. Maar haarverven is niet hetzelfde als muurverven, leerde ik van Hugo. Ik dacht: het was donkerblond, wit erop en klaar. Maar zo werkt het niet. Het moet toch eerst uitgroeien en dan ga je langzaam naar de andere kleur. Dus nog even geduld met die andere foto.

Afgelopen week zat ik in het programma M en toen begon de hele reactiestroom opnieuw. Eén ding is duidelijk geworden, haar, en met name grijs haar krijgen, is zeker voor vrouwen een enorm ding.
‘Bij mannen speelt het niet zo,’ schreef iemand. Dat lijkt me een vergissing. Ik ken er heel wat die al jaren stiekem hun haar verven. Er is wel iets anders voor hen: kaal worden, dat is voor de meesten een ramp. Maar als echte man praat je daar natuurlijk niet over.

Dan moet me toch even iets van het hart. Maandag schudden Kim Jung Un en Trump elkaar de hand. Ik was best ontroerd. Maar stel dat je de hele voorgeschiedenis niet had geweten, dan zou je toch denken: wie zijn die twee idioten met dat Haar? Die Kim, nou die doet het ongetwijfeld zelf, rang met de tondeuse aan de ene kant, rang aan de andere. En Trump, z’n pak wappert op de vliegtuigtrap, maar z’n haar blijft zitten. Wij hebben Wilders, we zijn er langzamerhand aan gewend, maar ze zien er toch allemaal niet uit! Of is het soms een voorwaarde om een bekende politicus te zijn?

Reageren?

 

 

 

cc

column