name head

19 juni 2019 | Door Catherine Keyl | back

Genadeloos

Je vraagt je af of Nederland voor vrouwen die in de media komen nog wel zo’n leuk land is. Je ziet steeds vaker hetzelfde patroon: iemand zegt iets, een roedel bloedhonden stort zich erop net zo lang tot de prooi bijna dood is en dan volgen excuses.
De laatste weken is het behoorlijk vaak raak. Het begon met Emma Wortelboer. Zij is mijns inziens een groot presentatietalent. Ok, ze ging uit haar dak bij het Songfestival, maar wat kan het schelen in een omgeving waar zingende vrouwen met baarden normaal zijn? Toch werd Emma met de grond gelijk gemaakt.
Toen kwamen Olcay en Caroline Tensen. Nike had een sportkledinglijn voor grotere maten gelanceerd. Een prima idee, leek mij, want probeer maar eens met maat 44 leuke sportkleding te kopen. Olcay ,maat 38 schat ik, en Caroline maat 40, konden zich niet voorstellen dat als je maat 50 hebt, je ook lekker kunt sporten. Nou en, zou je zeggen. Maar de hel brak los en ja, Olcay moest haar excuses aanbieden. Toevallig ken ik beide vrouwen als enorm voorzichtig in de omgang, eerder bang om mensen te kwetsen. Toch moesten hun hoofden op het hakblok.
Denk niet dat mannen de dans ontspringen: daar was de senator die zei dat joden zich in de oorlog als lammetjes naar de slachtbank hadden laten voeren. Mijn grootouders kregen in 1942 een oproep om in Polen te komen werken. Mijn vader, hun zoon dus, zei tegen ze:’ ga niet, jullie komen niet terug.’ Maar zij waren ervan overtuigd dat een paar maandjes werken geen kwaad kon. Letterlijke woorden van mijn vader: ‘ze hebben zich als lammeren naar de slachtbank laten voeren.’ Maar de senator moest door het stof en… bood excuses aan.

Er wordt steeds vaker over gesproken dat onze maatschappij samenhang mist. Dat hele groepen buiten de boot vallen. Maar als niemand bereid is zich in een ander te verplaatsen, niet probeert zich voor te stellen wat iets voor een ander betekent, geen enkel mededogen heeft, keihard vindt dat iedereen aan de eigen maatstaven van fatsoen, gedrag en mentaliteit moet voldoen, zal dat niet veranderen.

Toen Twitter kwam, dacht men dat als het grote publiek de kans had om z’n mening te uiten, dat een bijdrage aan de democratie zou zijn. Ik ben bang dat het inmiddels omgekeerd is: redelijke meningen worden uit angst voor de roedel bloedhonden niet meer geuit. Kwalitatief goede mensen peinzen er niet over om zich bloot te stellen aan keiharde veroordelingen. Wat dat betreft zijn we sinds de middeleeuwen geen stap opgeschoten. Vroeger vond het ‘grauw’ het heerlijk om onthoofdingen te zien op het dorpsplein, nu onthoofden ze zelf, lekker anoniem, met hun telefoon.

Reageren?

 

 

 

cc

column