name head

21 maart 2018 | Door Catherine Keyl | back

Emoties

Een Amerikaanse stand-up comedian bij een optreden jaren geleden in Amsterdam: ’Als ik in de VS een grap maak, rollen de mensen van hun stoel van het lachen. Hier zeggen ze: o, leuk, en trekken ze een mondhoek op. Dat is wel even wennen.’
Dat was voor mij toen een eyeopener. Wat waren we beheerst en netjes. Ben benieuwd hoe die stand-up comedian zou reageren als hij het filmpje op Telegraaf.nl zag van de actievoersters bij de Oostvaardersplassen, afgelopen weekend. Er werd een hert afgeschoten dat te zwak was om te overleven. Eigenlijk heel humaan dus. Ik dacht eerlijk gezegd van mezelf dat ik nergens bang voor was, maar toen ik die hysterisch krijsende vrouwen op die video zag, werd het me koud om het hart.
Ze hebben maar één doel: gelijk krijgen via hun emoties. Dat doen ze niemand en niets ontziend.
Hetzelfde geldt voor Lenie ’t Hart. Dertig jaar geleden voerde ze inderdaad terecht actie voor het behoud van de zeehonden, die op uitsterven stonden. Wie nu op een drooggevallen wad gaat kijken, ziet honderden zeehonden die ook nog eens de Waddenzee geheel leeg vreten. Er is daar geen vis en geen garnaal meer te bekennen. Nergens hoorde ik dat argument, in ieder geval niet in de uitzending van Pauw, waar Lenie als een oude dramster te keer ging. Toen Asscher het over zijn ‘wallenbeleid’ kreeg, verstond Lenie uiteraard ‘Waddenbeleid’ en zo onderbrak ze iedereen die een ander onderwerp te berde wilde brengen. Pauw riep in een soort van wanhoop uit dat ’hij de mensen wel begreep die zeehonden neer wilden schieten.’
Ik moest er erg om lachen, het gebeurt maar weinig dat professionals als Pauw het niet in de hand hebben.
Maar ook hier weer, Lenie vindt iets, Lenie wil iets, Lenie heeft gelijk en naar anderen wordt niet geluisterd.

Eergisteren op het nieuws: ouders krijgen, omdat de Cito toets is afgeschafd, een schooladvies van de leraar. Die kan nadat hij een kind een jaar heeft kunnen observeren beter oordelen dan na zo’n eenmalige toets, is de gedachte. Maar nu vindt een kwart van de ouders dat ze het verkeerde schooladvies voor hun kinderen krijgen. Te laag natuurlijk. Leraren worden bedreigd en dan stellen ze het advies bij naar boven. Zielig voor de kinderen, die moeten dan boven vermogen presteren, hoe frustrerend is dat. Maar ook hier: drammen, beter weten, gelijk hebben, niets ontziend zijn.

Waarom word ik zo bang van die hysterische vrouwen? Omdat je ziet aankomen, dat in een maatschappij waar niemand meer naar elkaar luistert, de samenhang razendsnel verdwijnt. En een niet-samenhangende maatschappij is geen maatschappij.
Wij hebben in Nederland altijd een samenleving gehad die omkeek naar de ander. Het is nu alleen nog maar: ikke, ikke, ikke.

Reageren?

 

 

 

cc

column