name head

16 augustus 2017 | Door Catherine Keyl | back

Dik

Natuurlijk vind ik het ook niet prettig om naar hele dikke mensen te kijken, ik geef het gewoon toe. Maar moet ik dat nou ook tegen die mensen zeggen?
Volgens mij is het de bedoeling dat we het met elkaar een beetje leuk hebben in deze maatschappij. Je hebt immers geen idee wat er achter die dikte zit.
Laat ik het bij mezelf houden. Ik wil dolgraag vijf kilo afvallen. Twee maanden geen alcohol gedronken, geen koolhydraten gegeten, elke dag een half uur gelopen: geen gram afgevallen.
De afgelopen tijd eens even lekker alles los gegooid. Alles gegeten wat los en vast zat, weinig bewogen. Geen gram aangekomen.
Eenvoudig is het dus allemaal niet. Maar waar het mij om gaat: als iemand dikkig is, moet je dat dan tegen hem/haar zeggen?

Ik vind dat het tot onze beschaving hoort om maar niet alles te zeggen wat je voor de mond komt. Het is al erg genoeg dat het op de social media gebeurt. Ik vind dat  een voorbeeld van onbeschaafd gedrag, waar we met z’n allen helemaal niet trots op moeten zijn. Je kwetst mensen. Waarom zou je dat doen? Omdat het jou oplucht?
Dan krijgen we te maken met de zogenaamde Nederlandse eerlijkheid. Sorry, maar volgens mij heeft het helemaal niets met eerlijkheid te maken, alleen met egoïstische domheid. ’Ik heb zin om dat te zeggen, ik denk niet na over de gevolgen voor een ander en ik doe dat gewoon.’
Heel vaak al in pijnlijke situaties terechtgekomen met dat soort mensen.

Een Italiaanse vriendin van mij, die al haar hele leven als advocaat tegen de maffia vecht, staat met mij een glaasje te drinken in een café.
Ik kom een vage kennis tegen en stel mijn vriendin voor. Reactie vage kennis: ’O, Italiaans, van de maffia zeker?’ Hoe kwetsend kan iemand zijn!
Ander voorbeeld van foute eerlijkheid. Ik heb een litteken op m’n knie van een skiongeluk. Zegt een vriendin: ’Wat een afgrijselijk litteken heb je daar. Je kan wel zien dat dat lang geleden gemaakt is, dat doen ze tegenwoordig beter.’ En? Ik word ongelukkig, want m’n litteken krijg ik niet weg, ik kan het niet veranderen. En wat brengt het haar nou eigenlijk door zoiets te zeggen?

In plaats van de suggestie om keihard elkaar de waarheid te zeggen, zou ik willen pleiten voor meer mededogen voor elkaar. Nadenken voor je iets zegt. Je realiseren wat de gevolgen zijn voor een ander.
Dus dan zeg je dat je een ander walgelijk dik vindt. Dat weet die ander ook wel, je vertelt heus niks nieuws.
Het is veel moeilijker om af en toe je mond te houden dan om alles er maar rucksichtslos uit te flappen.

Reageren?

 

 

 

cc

column