name head

15 mei 2019 | Door Catherine Keyl | back

Coiffure Award

Lang geleden was het een klein feestje voor kappers die elkaar wilden stimuleren in het vak: het Coiffure Award gala. Nu is het uitgegroeid tot een enorm evenement met rond de duizend bezoekers.
Een half uur voordat mijn vriendin me komt halen afgelopen zondag ontdek ik dat de palen waarop ik ga lopen die avond me pijn doen bij m’n teen. Dus hop,  m’n panty uit en een pleistertje erop, dat helpt. Jammer, even vergeten dat ik net m’n nagels gelakt had. Alles beschadigd en vlekken op m’n panty. O, en nu zie ik ook dat er een laddertje in zit. Geen tijd meer voor een andere: de nagellak gebruiken om het laddertje te stoppen. Paniek.
Daarom vind ik gala’s zo ingewikkeld: ik lak nooit m’n nagels, loop nooit op palen en draag eigenlijk nooit sjieke kleding. Leuk, maar je moet er dame voor zijn.
De vrouwen die te wachten staan bij studio 21 hebben dat wel begrepen. Wat zien ze er mooi uit en wat gedragen ze zich met een vanzelfsprekende elegantie. Er is een hoop veranderd in Nederland.
Wie heeft toch bedacht dat de grootste evenementenstudio van Nederland 300 meter lopen van de parking af ligt? Het moet een vrouwenhater geweest zijn. Ben je net naar de kapper geweest kom je aan als een verzopen kat. Gelukkig regent het niet.
Er staan hordes fotografen te wachten. Als mijn vriendin en ik naast elkaar poseren, zeg ik: ’Dit is gewoon een vriendin hoor, we hebben geen relatie.’ Zegt Edwin Smulders: ’Dat maken wij wel uit,’ waarom ik dan weer hartelijk moet lachen.

Altijd interessant om gesprekken af te luisteren. Zie ik een gezette dame een verrukkelijk hapje verorberen. Zegt haar vriendin: ’Zou je dat wel doen?’ (Fout, zo verpest je een feestje.) Maar de gezette vrouw zegt: ’Liever dik in de kist dan een hapje gemist.’ Ja, zo zou ik ook willen reageren.
En dan ontmoet ik Rob Peetoom. Ineens schiet me te binnen dat hij in AVRO’s Service Salon ruim dertig jaar geleden, de eerste kapper was die, zoals wij dat toen noemden, ‘metamorfoses’ deed. Nu heten dat make-overs. Toen Service Salon de 100ste uitzending had, bedachten we dat 100 metamorfoses in de studio wel een stunt zou zijn. Het werd een ramp. Stel je voor, 100 kappers, 100 stylistes die als kippen zonder kop door de studio renden. En het ergste: ze dachten dat ze uren hadden, maar de uitzending was maar 90 minuten, dus aan het eind stond de helft van de gasten half aangekleed, half geverfd en totaal gefrustreerd voor ons. Maar veel van geleerd, dat dan weer wel.

Reageren?

 

 

 

cc

column