name head

28 aug 2019 | Door Catherine Keyl | back

Biet

Met alle ingewikkelde internationale ontwikkelingen om je heen krijg je steeds meer de neiging om het leven zo eenvoudig mogelijk te maken, zodat je het tenminste allemaal bevatten kunt. Vandaar dat een simpele biet mij op een stukje geschiedenis bracht. Ik wilde een huzarensla maken en zag dat er nog een biet over was van de trendy bietencarpaccio die ik tegenwoordig nogal eens maak als voorgerecht. Die laatste biet gaat in de huzarensla, bedacht ik me, dat deed mijn vader ook altijd als hij één keer per jaar (!) op Nieuwjaarsdag een huzarensalade maakte.

Als je naar de geschiedenis van de biet kijkt, zie je ook een beetje de Nederlandse geschiedenis. Wij aten thuis vaak biet. Geraspt met appel of in plakjes gesneden. Biet was gezond en hartstikke goedkoop. Dat is het trouwens nog. Daarna is er een tijd geweest dat je alleen maar met afkeer naar bieten kon kijken. Bieten waren voor arme mensen, daar wilde je niet zo veel mee te maken hebben. Naarmate we als land rijker werden raakte de biet achterop. Op een gegeven moment kon je ze bijna nergens meer krijgen. Omdat ik een paar jaar in Groningen gestudeerd heb, kwam ik nog wel eens in aanraking met wat daar heet de 'bietencampagne.' Elk najaar reden er enorme vrachtwagens met suikerbieten naar de fabriek, om er suiker van te maken. Overal in Groningen lagen dan verloren bieten. Het rook in de stad naar het najaar. Geen idee of die bietencampagne nog steeds plaatsvindt in Groningen. Ineens zijn bieten weer trendy. Het zal te maken hebben met de revival van groenten in het algemeen.

Zo'n bieten carpaccio is echt heerlijk. Je neemt een schaaf en maakt dunne plakjes, legt er wat gekruimelde feta op en wat walnoten. In de tijd dat wij bietjes aten hadden we geen idee wat feta was. Walnoten waren alleen voor rijke mensen. Maar bieten zijn helemaal terug. In goede restaurants staan ze ongeneerd op het menu. Vroeger zouden mensen gezegd hebben: ik eet geen rundervoer, zoals wortelen tot konijnenvoer werden bestempeld. Ook terug van weggeweest. Wat je hiervan leert? Dat zelfs bij voeding er een 'mode' is. Zoals ook bij bloemen trouwens. De anjer wordt door niemand meer gekocht, maar in Frankrijk zag ik tien anjers strak bij elkaar gebonden als een tuiltje, en dat was weer heel leuk. Toen ik mijn bloemenman vroeg of hij anjers had, zei hij: 'Dat is zo ouwerwets, die verkoop ik niet.' Net als de bieten, let op mijn woorden, met Arnold Schwartzenegger: 'they'll be back!'

Alles komt terug, dat geldt niet alleen voor rokken en hesjes, maar ook voor groenten en bloemen.

Reageren?

 

 

 

cc

column