name head

11 december 2019 | Door Catherine Keyl | back

Betrekkelijk

Ik heb vakantie en maak een cruise. Jazeker, alleen! Aan boord zijn nog veertig andere alleenstaande vrouwen die zich hebben voorgenomen het naar hun zin te hebben.

Natuurlijk is er op een schip soms deining. Letterlijke deining, de zee beweegt namelijk.

Aan het begin van de cruise wordt de sloepenrol gehouden: een noodoefening. Je moet weten waar je reddingsvest ligt en hoe je dat aan doet, en ook waar de sloep zich bevindt die je gaat nemen wanneer er iets ergs gebeurt. Je krijgt wat instructies, die iedereen giechelend aanhoort: neus dichtknijpen als je met zwemvest om van boord springt, je medicijnen meenemen, warme kleding aan.

Dat was vanmiddag. Maar nu is het begin van de avond en het is serieus aan het stormen. Nou ja, denk ik nog, een uurtje en dan gaat het wel weer. Dan slaat de boeg van de boot met een klap tegen het water: BOING!

Alles in mijn hut begint te schuiven. Ik kan nog net het boek opvangen dat op m'n tafeltje lag. Het gaat zo heen en weer dat ik er niet aan moet denken met de trap een paar etages naar beneden te gaan. Weten jullie hoeveel ongelukken er op trappen gebeuren? En dat is dan gewoon in huis, daar staat een trap nog stil. Behalve als je echt veel gedronken hebt, natuurlijk....

Ik heb een hut met een balkonnetje genomen, in de veronderstelling dat als er wat gebeurt, ik zo van het schip af ben. Nu weet ik dat dat onzin is: ik krijg de schuifdeuren met deze storm met geen mogelijkheid open. Als ik door de hut probeer te lopen, word ik tegen het tafeltje aangeslingerd. Ik besluit daarom maar op bed te gaan liggen. Dat lijkt me de enige veilige plaats.

Klap na klap na klap van de boot tegen de zee. Geen sprake van dat ik ook maar een oog dicht zal doen. Rrrrt, daar valt een flesje parfum op de grond. De storm duurt maar liefst twaalf uur.

Al liggend op bed realiseer ik me weer de betrekkelijkheid van alles in dit leven. Gisteravond zat ik nog te gieren van het lachen met vrienden. Nu probeer ik me koortsachtig de veiligheidsinstructies te herinneren.

Medicijnen meenemen? Hoe dan? In het zwemvest zitten geen zakken. Ik bedenk me dat ik toch in elk geval m’n betaalpassen moet zien te redden. Als die het water raken, zijn ze nutteloos. Ik heb nog ergens een plastic zak, daar moeten ze maar in. En dan aan m’n arm ofzo? Oh en ik moet witte kleren aan, dan zien ze me sneller als ik in het water lig.

Het ene moment zit je onbezorgd te gieren, het andere moment ben je opeens je eigen leven aan het redden. Ik denk alsmaar aan de zangeres Justine Pelmelay, die dat vreselijke Costaincident meemaakte. Ik begin nu iets te begrijpen van de impact.

Maar intussen is de storm gaan liggen en varen we weer rustig verder. Net het echte leven.

Reageren?

 

 

cc

column