name head

27 juni 2018 | Door Catherine Keyl | back

Baarmoeder

Jeanette was 27 jaar en had twee kleine kindjes. Plotseling was ze dood. Baarmoederhalskanker, ik had er nog nooit van gehoord, lang geleden. Hella, een collega van mij, wond er zich enorm over op. Hoe moest dat nou verder met die kinderen? Waarom wisten wij allemaal niet wat baarmoederhalskanker was? Wat kon je er tegen doen? Een soort wanhoop maakte zich van haar meester.
Ze besloot de Stichting Olijf op te richten, een Stichting voor Vrouwen met Gynaecologische kanker. Of ik haar wilde helpen door ambassadeur te zijn. Prima. In het begin keek iedereen heel vies als ik het doel van de Stichting noemde. Ik hoorde in die tijd aardig wat verhalen over deze angstaanjagende ziekte, die als een sluipmoordenaar te werk ging. Als vrouwen er achter kwamen dat er iets aan de hand was, bleek het meestal te laat. Gezinnen werden verwoest, families uit elkaar gerukt.
‘We moeten zorgen dat lotgenoten met elkaar kunnen praten,’ zei Hella, ‘dan hebben ze steun aan elkaar en kunnen ze elkaar misschien tips geven.’

Als wij in die tijd hadden geweten dat er ooit een vaccin zou worden uitgevonden waarmee je jonge meiden kunt inenten zodat ze bijna zeker geen baarmoederhalskanker krijgen, hadden wij een gat in de lucht gesprongen. En wat zien we nu? Nog niet eens de helft van die meiden maakt gebruik van de inenting.
Ik snap het wel: inenten is alleen nuttig als je nog geen seks hebt gehad. Als jong, onschuldig meisje heb je helemaal geen zin om met seks te worden geconfronteerd. Het is immers iets vies van volwassen mensen. En de ouders moeten er ook niet aan denken. Nee hoor, mijn dochter is daar nog niet mee bezig. Maar hopelijk later als ze achttien of twintig is wel.
Op het internet verschijnen de meest krankzinnige verhalen over de gevolgen van de inenting. Beweringen van hysterische mensen die niets wetenschappelijk hebben onderzocht en maar wat roepen. In allerlei landen is nu onderzoek gedaan en het staat vast dat er geen bijwerkingen van de inenting zijn.

Deze situatie doet me een beetje denken aan Afrika. Een paar jaar geleden was er een medicijnman die beweerde dat arbeiders die in verzet kwamen tegen de leiding van een mijn, onzichtbaar zouden zijn. Ik heb me er toen over verbaasd dat mensen zulke dingen geloven. Dezelfde verbazing maakt zich nu van me meester. Die arbeiders zijn doodgeschoten omdat ze natuurlijk niet onzichtbaar waren. Ik hoop dat degenen die zich niet inenten een vreselijke dood bespaard blijft. En ook belangrijk: dat ze hun omgeving niet aan extra onnodige risico’s bloot stellen.

Overlijden aan baarmoederhalskanker is een verschrikkelijke dood, die ik niemand gun. Ik zou dat kleine inentingsprikje riskeren.

Reageren?

 

 

 

cc

column